ATTICANEWS.GR

Member Area
Απόψεις
Αναζητείται απεμπλοκή από την υπόθεση της Ζήμενς-Όλα τα μέτωπα ανοιχτά, όλες οι συζητήσεις θεωρητικές
News - Απόψεις
Τετάρτη, 02 Φεβρουάριος 2011 18:41
Αναζητείται απεμπλοκή από την υπόθεση της Ζήμενς-Όλα τα μέτωπα ανοιχτά, όλες οι συζητήσεις θεωρητικές
 
VOULIELLAS
Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Κατερίνα Μαυρωνά
Με τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας προ πολλού εξαντλημένες και με το κυκλοφοριακό χάος να έχει καταστήσει τη ζωή στην πρωτεύουσα αφόρητη, συνεχίζονται οι προετοιμασίες για το Συμβούλιο Κορυφής της Παρασκευής, αλλά και οι πιέσεις της τρόικας για περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας.
 
Το σκηνικό στη χώρα είναι ζοφερό, καθώς η βίαιη προσαρμογή έχει φέρει πολλές αντιδράσεις και ενώ το κράτος δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε βασικές του υποχρεώσεις, όπως η εκ μέρους των ασφαλιστικών ταμείων καταβολή των οφειλομένων στους φαρμακοποιούς.

Παράλληλα, σοβεί και η υπόθεση των λαθρομεταναστών που παραμένουν στο νεοκλασικό της οδού Πατησίων και σε εξέλιξη βρίσκεται ο επαναπατρισμός της ομογένειας από την Αίγυπτο.

Την ίδια ώρα,  η Βουλή απασχολήθηκε και χθες με θέματα ήσσονος σημασίας, όπως η συζήτηση για το άσυλο και οι διαπληκτισμοί με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στο Μετρό.

Τα μέτωπα πολλά και όλα ανοιχτά, με ανησυχητικά τα μηνύματα από την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, αλλά και με τον κίνδυνο να μπει η χώρα σε τούνελ λιτότητας 30ετίας, καθώς όλα δείχνουν πως το «γερμανικό μοντέλο» και οι γερμανικοί όροι θα υιοθετηθούν στις Βρυξέλλες, προκειμένου να γίνει αποδεκτό ένα ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας των υπερχρεωμένων χωρών.

Στο μέτωπο της εργασίας, η τρόικα, που φαίνεται ότι δεν είναι ικανοποιημένη από την πορεία των μεταρρυθμίσεων, δεν κάνει βήμα πίσω από την επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας, ενώ από την πλευρά τους τα συνδικάτα χαράσσουν τις δικές τους κόκκινες γραμμές, βάζοντας θηλιά στον λαιμό της κυβέρνησης.

Χθες ο πρωθυπουργός είχε συνεργασία με την υπουργό Εργασίας κ. Λούκα Κατσέλη, με (επίσημο) αντικείμενο της συνάντησής τους την εξέταση τρόπων αντιμετώπισης της ανεργίας, μέσω προγραμμάτων και δράσεων του ΟΑΕΔ.

Παράλληλα, είναι έτοιμο το νομοσχέδιο για την «κοινωνική οικονομία», παυσίπονο για τα μέτρα που υποχρεώνεται να λάβει η κυβέρνηση λόγω Μνημονίου.

Το νομοσχέδιο προβλέπει την θεσμοθέτηση της (νέος όρος) κοινωνικής οικονομίας με σκοπό την «προαγωγή του συλλογικού κοινωνικού συμφέροντος, την προώθηση υπηρεσιών κοινωνικής ωφέλειας, τη στήριξη της απασχόλησης ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού και την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών επιχειρηματικότητας».

Φυσικά, όλα αυτά ακούγονται πολύ θεωρητικά μέσα σε ένα γενικότερα ζοφερό περιβάλλον.

Όπως θεωρητική ακούγεται και η συζήτηση περί συμβιβασμού με την Ζήμενς, προκειμένου το ελληνικό Δημόσιο να αποζημιωθεί για την βλάβη που υπέστη.

Επί του προκειμένου, πραγματοποιήθηκε χθες σύσκεψη υπό τον υπουργό Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκη, με την συμμετοχή των υπουργών Οικονομικών, Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης

Από την πλευρά του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Γ. Πεταλωτής ξεκαθάρισε πως «δεν μιλάμε για εξωδικαστικό συμβιβασμό», αλλά «για μια σειρά από ενέργειες που ήδη γίνονται και κάποιες άλλες ήδη έχουν αποφασιστεί, ώστε να αντιμετωπιστεί η ζημία του ελληνικού δημοσίου από το σκάνδαλο της Siemens».

Έκανε αναφορά σε πρόστιμα που επιβάλλονται λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού, καθώς και στην αγωγή του ΟΤΕ για την περίφημη σύμβαση 8002, αλλά δεν παρέλειψε να μιλήσει για  «πολύ σύνθετο νομικό ζήτημα».

Στην όλη υπόθεση υπάρχει μια ενδιαφέρουσα «λεπτομέρεια»: Τα έργα που έχει αναλάβει η Ζήμενς (Μετρό, φωτεινοί σηματοδότες κλπ) έχουν σταματήσει, ενώ η εταιρία ουσιαστικά βρίσκεται εκτός αγοράς ελληνικού Δημοσίου.

Ένας εξωδικαστικός συμβιβασμός, που θα μπορούσε να ονομαστεί και «συμβιβασμός» θα οδηγούσε σε μια απεμπλοκή. Οπότε, για άλλη μια φορά θα πλήρωνε η Ζήμενς – χωρίς, βέβαια, να έχουν βρεθεί αυτοί που χρηματίστηκαν – για να εξασφαλίσει την παρουσία της στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό, το κεφάλαιο «Ζήμενς» θα έκλεινε και επομένως ουδείς θα ασχολείτο με το βασικό θέμα, που είναι οι αποδέκτες του μαύρου χρήματος. Τέλος καλό, όλα καλά, δηλαδή…
http://www.elzoni.gr/html/ent/282/ent.6282.asp
 
Ευρωζαπατίστας - Κερατέα 2010: Νέες χωρικές εμπειρίες αντίστασης και υποκειμενοποίησης
News - Απόψεις
Τετάρτη, 02 Φεβρουάριος 2011 18:29

Ευρωζαπατίστας - Κερατέα 2010: Νέες χωρικές εμπειρίες αντίστασης και υποκειμενοποίησης

Ζαπατίστας
... Το επίσημο όργανο των Ζαπατίστας στην Ευρώπη έχει εκφράσει τη συμπαράστασή του, ενώ το απόγευμα της Κυριακής πραγματοποιήθηκε μεγάλη εκδήλωση αλληλεγγύης για τον αγώνα τους στο αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια.

Γυρίζοντας όμως οι δεκάδες Κερατιώτες από την εκδήλωση στα Εξάρχεια έντρομοι άκουγαν για τα όσα είχαν συμβεί λίγο νωρίτερα μεταξύ δυνάμεων των ΜΑΤ και κατοίκων. Τα αίματα του νεαρού τραυματία δεν είχαν ακόμα ξεπλυθεί από το δρόμο. Η απόσταση που τον χώριζε από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, όταν τον πέτυχε στο πρόσωπο το βομβίδιο δακρυγόνου, δεν ξεπερνούσε τα 15 μέτρα με αποτέλεσμα όλοι να μιλάνε για ευθεία βολή. Το άνω χείλος του είχε ανοίξει στα δύο σαν φερμουάρ, από τη βάση της μύτης μέχρι κάτω, ενώ του είχαν σπάσει και δόντια. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων γεγονός είναι πως οι μολότοφ που έπεφταν ήταν πιο δυνατές από τις συνηθισμένες. Για κάθε μέτρο που επιχειρούσαν να προπορευτούν οι αστυνομικές δυνάμεις, συνοδευόμενες πάντα από την «αύρα» και εκτεταμένη χρήση χημικών, δέχονταν καταιγισμό αυτοσχέδιων πυρομαχικών. Μέχρι και προχωρημένης ηλικίας κάτοικοι μάζευαν πέτρες και τις εκτόξευαν με όλη τους τη δύναμη.
Ολα αυτά διαδραματίζονταν στο «πεδίο μάχης», όπως το αποκαλούν οι «Ευρωζαπατίστας» (επίσημο όργανο των Ζαπατίστας στην Ευρώπη) στα κείμενα συμπαράστασής τους. Οπως αναφέρουν, «όλοι οι άνθρωποι, κάθε ηλικίας, αντιμέτωποι με την καταστολή και τη σωματική βία από τη μεριά της αστυνομίας, απαντούν με βόμβες μολότοφ, δολιοφθορές, πέτρες, αλλά και με άλλες ενέργειες, όπως, συζητήσεις, δραστηριότητες τέχνης, συναυλίες κ.λπ.». Να σημειωθεί πως την πληροφόρησή τους οι Ευρωζαπατίστας δεν την παίρνουν από blogs και ιστοσελίδες, αλλά από το Πανεπιστήμιο Puebla στο Μεξικό όπου στο Τμήμα της Κοινωνιολογίας διδάσκονται, μεταξύ άλλων, η ιστορία και οι δυναμικές των «κινημάτων δρόμου»...
Το κείμενο από την ιστοσελίδα των Ευρωζαπατίστας:
Atenas, Grecia: La lucha de la comunidad de Keratea sigue


26 / enero

La lucha de la comunidad de Keratea sigue

Desde las 12 de Diciembre 2010, la comunidad de Keratea, suburbio periférico de la ciudad de Atenas en Grecia, esta viviendo y peleando diariamente en sus barricadas contra de fuerzas enormes de la policía, las cuales han cerrado la zona para controlar y proteger los trabajos de una gran empreza privada de construcción, la cual en cooperación con el gobierno intenta construir violentamente ahí un tiradero.

Cada día y noche la calle central de la región se he convertido en un campo de batalla. Toda la gente de cada edad se confrontan con la represión y la violencia física de la policía y responden con bombas molotov, sabotaje, piedras, pero también con fiestas, discusiones, actividades artísticas. Mucha gente y colectivos de toda la ciudad han mostrado todavía su solidaridad por la lucha de la comunidad de Keratea. La lucha de Keratea para llevar a sus manos su vida y su tierra y para decir “¡ya basta!” a la dominación del capital y del estado, una lucha que toma nuevas formas de colectividad y sociabilidad en las calles y las barricadas, es nuestra lucha.



Κερατέα 2010: Νέες χωρικές εμπειρίες αντίστασης και υποκειμενοποίησης
Κερατέα, 12 Δεκέμβρη 2010: δυο χρόνια μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, που μετασχημάτισαν τη χωρική εμπειρία της Μητρόπολης της Αθήνας, η ιστορία δεν έκλεισε. Όσοι βιάστηκαν να ξεμπερδέψουν με το ρεύμα της «εξέγερσης» και να ελέγξουν «θάβοντας» τις νέες ροές του στον υποτιθέμενο λάκκο της καθημερινής παθητικότητας που καλλιεργούν τα μίντια και η πολιτική σκηνή –κοινοβουλευτική και μη– του κυρίαρχου λόγου ενός κράτους-καταπιεστή, ενός αλλότριου μεγαμηχανισμού ρύθμισης των απωλειών της κρίσης του παγκόσμιου κεφαλαίου, ενός «ξενιστή»-οργανισμού ελέγχου της κοινωνικής πραγματικότητας και απονέκρωσης της ανθρώπινης δημιουργικότητας, έπεσαν «έξω». Το ρεύμα αυτό–υπόγειο–που ενώνει την κραυγή του «φτάνει πια!» και κυλάει στα αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα της πόλης, στις συλλογικότητες που οργανώνονται συνεχώς, στα ανταλλακτικά παζάρια που φύτρωσαν και εδραιώθηκαν στην καταναλωτική μας πραγματικότητα, στις καθημερινές αντιστάσεις σε χώρους εργασίας και μη, αυτό το υπόγειο ρεύμα εκρήγνυται τώρα στην Κερατέα, μεταλλάσσοντας μια για πάντα την κοινωνική πραγματικότητα μιας κοινότητας που φαίνεται εδώ και ένα μήνα-αν και μακριά από κάθε τηλεοπτική και έντυπη προβολή–να ζει και να αντιστέκεται στα οδοφράγματα της οδού Λαυρίου.
Ένα από τα πιο κακοποιημένα προάστια λόγω της λεγόμενης εκσυγχρονιστικής αστικής ανάπτυξης, που έχει μετατρέψει τα μεσόγεια σε βιομηχανικό σκουπιδότοπο της Αττικής μιας–τουριστικής και αποσπασματικής–χρήσης, έχει πάρει εδώ και ένα μήνα το μονοπάτι της αντίστασης απέναντι σε τεράστιες αστυνομικές δυνάμεις καταστολής που έχουν αποκλείσει ολόκληρη περιοχή, για να υπερασπιστεί αρχικά ένα αυτονόητο για τη δημοκρατία του αστικού τους κράτους δικαίωμα: το δικαίωμα στο διάλογο ή το δικαίωμα να συναποφασίζει, τουλάχιστον, για τη ζωή και την γη της. Η μήπως ούτε αυτό; Θα μπορούσε να πει κανείς καλύτερα για να ακουστεί η κραυγή της άρνησής της στην άνωθεν επιβολή προειλημμένων αποφάσεων που θα αλλάξουν ριζικά το χαρακτήρα της περιοχής, αποφάσεις που, όπως οι περισσότερες, αποβλέπουν σε μια ανάπλαση «εν κενώ», ανάπλαση με βάση το κέρδος των εταιρειών και τα πολιτικά εμπλεκόμενα συμφέροντα, ανάπλαση που αγνοεί επιτήδεια την κοινωνική σύσταση, δηλαδή το αστικό «περιεχόμενο», των περιοχών που ευαγγελίζεται πως θα βελτιώσει (σε τι;).
«Ξημερώματα του Σαββάτου (12/12/2010), γύρω στις 4 το πρωί και ίσως λίγο νωρίτερα, μηχανήματα χωρίς πινακίδες τα οποία τα συνόδευαν αστυνομικοί, δηλαδή πρώτα ήρθαν τα μηχανήματα με τα ματ και έκλεισαν όλη την περιοχή και έκτοτε ο κόσμος δεν κατάφερε να ανέβει για να δει τι συμβαίνει και τώρα δεν υπάρχει πρόσβαση στην περιοχή με κανέναν τρόπο από κανέναν. […] Δεν το έχω ξαναζήσει αυτό και δεν μπορούσα ποτέ να αντιληφθώ την έκταση που παίρνουν τα πράγματα, τα βλέπουμε στις ειδήσεις, βλέπουμε να γίνονται διάφορα επεισόδια και μάλλον πρέπει να σου συμβεί εσένα για να καταλάβεις το μέγεθος της αυθαιρεσίας. Ειδικά το Σάββατο που ο κόσμος δεν είχε ακριβώς αντιληφθεί τις προθέσεις των ματ, υπήρχαν πραγματικά πολλά μικρά παιδιά και γυναίκες και ηλικιωμένοι, δηλαδή άνθρωποι που δεν θα κατάφερναν να το αντέξουν αυτό και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες και ξαφνικά και τελείως απρόκλητα άρχισε η επίθεση, χωρίς εμείς να κινηθούμε εναντίον τους. Πέσανε δακρυγόνα και άρχισαν οι συμπλοκές. Έκτοτε οι επιθέσεις είναι καθημερινές, οι κλούβες, δεν μας αφήνουνε να δούμε και πόσες είναι αλλά αυξάνονται καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο, έχουν όλες τις εγκαταστάσεις, ό,τι χρειάζονται, τους ανεφοδιασμούς τους με τρόφιμα, τις αλλαγές των φρουρών τους, έχουν αναπτυχθεί πλήρως. Η περιοχή δηλαδή έχει αποκλειστεί και δεν έχει αποκλειστεί από μας. Από κει και πέρα αγριότητες. Τι να πω; Δεν το πιστεύουμε. Απορώ όλη αυτή η οργή από πού βρίσκεται συσσωρευμένη. Μου περιέγραφε μια γυναίκα ηλικιωμένη, κοντά 70 χρονών, η οποία είχε τρέξει απελπισμένη και είχε κρυφτεί πίσω από μία ελιά και τα ματ τις έριχναν καπνογόνα και χημικά στο πρόσωπο, λες και είμαστε ζώα; Ή παιδιά, μεγάλοι άνθρωποι βγάζουν το καπέλο τους και το κεφάλι τους από πίσω είναι βαθουλωμένο. Μαυρισμένα μάτια, κλωτσιές στα πλευρά»
Οι κάτοικοι της Κερατέας χρειάστηκε να μάθουν από κοντά και για τα καλά τι σημαίνει καταστολή, τι σημαίνει αστυνομικό κράτος, τι σημαίνει αστική δημοκρατία στην απογυμνωμένη της μορφή. Αρχίζουν ίσως έτσι να βιώνουν (αν όχι να συνειδητοποιούν) τη λειτουργία ενός κράτους-μηχανισμού επιβολής της εξουσίας και προστασίας πρωτίστως του κεφαλαίου αντί των υποτιθέμενων αστικών δικαιωμάτων της ελευθερίας, της ισότητας, της ιδιοκτησίας και της ατομικής επιδίωξης· των δικαιωμάτων που αποτελούν τους στυλοβάτες της αστικής κοινωνίας, μα στ’ αλήθεια αυτά τα ίδια δεν οριοθετούν και την περιοχή της συναίνεσης στην εκμετάλλευσή μας από το κεφάλαιο, δηλαδή την παραίτηση από οποιαδήποτε επαναστατική ουτοπία ή πραγματική πάλη για το άνοιγμα ενός διαφορετικού κόσμου εδώ και τώρα και την αποδοχή του καταναλωτικού (επιστημονικοτεχνικού) νεωτερικού ονείρου που σιγά-σιγά μετατρέπεται στον χειρότερο εφιάλτη ακόμη και για εκείνους που νόμιζαν πως είχαν εξασφαλίσει τα προνόμιά τους;
Αλλά οι κάτοικοι της Κερατέας δεν ήρθαν μόνο αντιμέτωποι με τη «δουλειά» της αστυνομίας, όπως μοιάζει να είναι για όλους όσους δεν βρίσκονται εκεί και για όλους όσους συνεχίζουν να τυποποιούν τις καθημερινές πληροφορίες μέσα από τα δίκτυα ενημέρωσης των μίντια η ρίψη δακρυγόνων, καπνογόνων, κρότου-λάμψης, ελαστικών σφαιρών και η σωματική επίθεση ή όπως ακόμη έμοιαζε και για τους ίδιους τους κατοίκους της Κερατέας πριν από λίγο καιρό, όταν έβλεπαν στις ειδήσεις τα επεισόδια του Δεκέμβρη (2008) ή τις συμπλοκές στις μεγάλες διαδηλώσεις που ακολούθησαν έκτοτε.
«Βλέπαμε στην τηλεόραση τα επεισόδια που γίνονταν στην Αθήνα και λέγαμε τι πράγματα είναι αυτά και λέγαμε πως ναι, η αστυνομία κάνει τη δουλειά της. Τώρα καταλάβαμε για τα καλά ποια δουλειά ήταν αυτή. Τώρα καταλαβαίνουμε τι συνέβαινε».
Είδαν, επίσης, τα ματ να ψεκάζουν με χημικά τα ξύλα που προορίζονταν για να ανάψουν φωτιά τα βράδια στα οδοφράγματα, τα είδαν να τρυπάνε τα πλαστικά μπουκάλια με το νερό που είχαν συγκεντρωθεί για τους ανθρώπους που παρέμεναν ατελείωτες ώρες στο δρόμο, βρήκαν τα αυτοκίνητά τους αρχικά παραβιασμένα μέσα στα χωράφια και μετά σπασμένα, όχι για να ανοίξει ο δρόμος αλλά για να πάρουν οι κλούβες μια πιο προνομιακή θέση στον χωρικό πόλεμο της οδού Λαυρίου. Έγιναν δηλαδή αυτόπτες μάρτυρες μιας ριζικής αντιστροφής των κοινωνικών σταθερών που μέχρι τότε αναγνώριζαν ως θεμιτές, αναμενόμενες και «νόμιμες» και έτσι η βία και η καταστολή (αλλά όχι μόνο) κατάφεραν να φέρουν στην επιφάνεια αυτό που η πιο βαθιά εκμετάλλευση και αποξένωση μέχρι τώρα δεν είχε καταφέρει: ένα ρευστό συλλογικό υποκείμενο που βγήκε Χριστουγεννιάτικα στους δρόμους, άφησε την οικογενειακή εορταστική εστία κενή, έκλεισε με αγανάκτηση την τηλεόραση, έσβησε τα φώτα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, πήρε τα κουραμπιεδάκια και τα μελομακάρονα υπό μάλης και πήγε να ψήσει, να γλεντήσει, να πιει και να φωνάξει στο δρόμο και στα χωράφια, υπό τις μυρωδιές των καμμένων πλαστικών και των χημικών, τους ήχους των μολότοφ και των κρότου-λάμψης, επινοώντας όχι μόνο νέα κάλαντα για αυτή την καινούργια χρονιά, αλλά ταυτόχρονα χτίζοντας από μόνο του, αυθόρμητα, χωρίς καθοδήγηση, νέες κοινωνικές σχέσεις σε νέους χώρους, οικοδομώντας νέες χωρικές εμπειρίες που γεννούν νέες κοινωνικές διασυνδέσεις. Ο δρόμος ανάμεσα στο πρώτο οδόφραγμα της εισόδου της Κερατέας και στο μπλόκο των ματ, μια απόσταση που αναπροσαρμόζεται και επαναμορφοποιείται σχεδόν καθημερινά από το αποτέλεσμα της εκάστοτε βραδινής οδομαχίας, έγινε η απογευματινή βόλτα όλων των ηλικιών της κοινότητας. Έτσι ήρθε ο κόσμος τα-πάνω-κάτω, αλλά δεν ήρθε από την αστυνομία, ούτε ίσως από τη βία που αποτελεί το καθημερινό θέατρο σκιών της οδού Λαυρίου, ήρθε από το πλησίασμα των ανθρώπων μέσα σε μια νέα χωροχρονική πραγματικότητα, ρευστή, σαν κινούμενη άμμος, που καθημερινά απλώνεται στις απλές σχέσεις αλληλεγγύης και κοινωνικότητας που αναπτύσσονται πέρα και μακριά από τις γνωστές κοινωνικές νόρμες. Εδώ διαμορφώνεται μια νέα πραγματικότητα, η ανάκτηση του «δρόμου» ως διαδρομή, ως δίοδος, ως πέρασμα που φέρει τα ίχνη της κοντινής ζωντανής παρουσίας των υποκειμένων που τον περπατούν, τον βιώνουν, τον μετασχηματίζουν, τον ορίζουν ως χώρο μάχης ή γλεντιού, ενός σημείου που δείχνει μόνο μια κατεύθυνση και δεν αποτελεί οργανικά εργαλειακό κομμάτι ενός αφηρημένου συστήματος διάταξης τηλε-χώρου.
Αυτός ο αμφισβητούμενος κοινωνικός χώρος που αναπροσαρμόζεται καθημερινά με νέους όρους δημιουργώντας ροές και υβρίδια χωρικής κοινωνικότητας σε συνθήκες μετάβασης επαναφέρει στην ορατότητα το περιεχόμενο της πόλης που βρίσκεται ως υπόστρωμα αλλά και υποτάσσεται στη μορφή της πόλης, δηλαδή στους θεσμούς, στις σχέσεις εξουσίας, στα πολιτικά μορφώματα, στα μέσα επικοινωνίας τα οποία αποτελούν έκφραση ενός κυρίαρχου λόγου εξουσίας-επί. Ο αμφισβητούμενος, δηλαδή, χώρος της αρνητικής διεκδίκησης φέρει στην επιφάνεια του ορατού τις άμεσες και αδιαμεσολάβητες κοινωνικές σχέσεις των κατακερματισμένων, στον ιδιωτικό χωροχρόνο της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, υποκειμένων και μαζί φέρει στην επιφάνεια την αντι-εξουσία του κοινωνικού πλέγματος που ήδη υπάρχει στις συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις της «κάθε-μέρας». Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναρωτηθεί κανείς, ποια είναι η ποιότητα αυτών των κοινωνικών σχέσεων, στη συγκεκριμένη περίπτωση της κοινωνίας της Κερατέας; Και αυτό είναι σημαντικό για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε με αν και ποιον τρόπο μετασχηματίζονται και προς ποια κατεύθυνση;
Πολλοί υποψιάζονται πως η κινητοποίηση στην Κερατέα έχει ένα καθαρά τοπικιστικό χαρακτήρα και πως οι ίδιοι άνθρωποι σε μια ενδεχόμενη αντίδραση σε μια κοινωνική αδικία μακριά από την περιοχή τους θα παρέμεναν απαθείς παρατηρητές στα σπίτια τους, αμετακίνητοι στις καθημερινές δραστηριότητές τους, σχολιάζοντας χαλαρά επί του καναπέως όσα διαστρεβλωμένα αναμεταδίδουν οι τηλεοράσεις. Από την άλλη πλευρά, πολλοί επίσης σκέφτονται πως η κοινωνία της Κερατέας, μια κοινωνία που μπορεί να χαρακτηρίζουν συντηρητική ή μικροαστική, (αυτοί ή εμείς πού ζούμε;) δεν μπορεί να διατυπώσει επαναστατικές διεκδικήσεις και πως τα αιτήματά της περιορίζονται στο πλαίσιο μικροαστικών αιτημάτων που θα σταματήσουν αμέσως μόλις ικανοποιηθούν, δηλαδή δεν μπορούν εκ προοιμίου να έχουν καθολικότερο ή πιο πολιτικό χαρακτήρα ρήξης. Είναι, από μια πρώτη άποψη εμφανές, πως οι κάτοικοι της Κερατέας δεν επιθυμούν την κατάλυση του κράτους. Αντίθετα, ακόμη προσβλέπουν σ’ αυτό και το επικαλούνται, ως κράτος δικαίου, γι’ αυτό άλλωστε μεταχειρίζονται μέσα όπως είναι η προσφυγή τους στα αστικά δικαστήρια για να δικαιωθούν. Ωστόσο, αντιλαμβάνονται πλέον ξεκάθαρα την μεταστροφή από κράτος δικαίου σε ένα παράνομο κράτος προστασίας των συμφερόντων του κεφαλαίου, αντιλαμβάνονται πως έχουν απέναντί τους όχι μόνο ένα κράτος που θέλει να τους επιβάλλει τη χωματερή αλλά ένα κράτος που τους υποβιβάζει σε ανθρώπους-σκουπίδια, τους εντάσσει στο καταραμένο απόθεμα του περιθωρίου όσων δεν μπορούν–με τις πράξεις ή την ίδια την κοινωνική τους υπόσταση–να χωρέσουν στην καλοσχεδιασμένη μηχανή αναπαραγωγής της εμπορευματοποιημένης μας καθημερινότητας η οποία μετατρέπει ολόκληρες περιοχές, χώρες, υποκείμενα, σχέσεις σε μια απέραντη waste land. (Ή μάλλον το κεφάλαιο το κάνει αυτό αλλά το κράτος το βοηθά να το διεκπεραιώσει). Και αυτοί που δεν χωράνε αυξάνονται κάθε μέρα με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Ίσως σε αυτό το σημείο δεν έχει και τόσο σημασία αν οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν συνειδητοποιήσει ή όχι ότι αυτή η αντίσταση που καθημερινά επιχειρούν ίσως δεν είναι ικανή να σταματήσει τη δημιουργία της χωματερής, να σταματήσει την ισοπεδωτική δύναμη του καπιταλισμού. Ίσως δεν έχει σημασία αν υπήρξαν ποτέ ακτιβιστές. Και δεν έχει σημασία γιατί το πιο σημαντικό είναι «η άρνησή τους να διαμορφώσουν τις δραστηριότητές τους σύμφωνα με τη συνείδηση του κεφαλαίου, η απόφαση να πάρουν έναν χώρο ή μια στιγμή στα χέρια τους και να οργανώσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις δικές τους αποφάσεις» και όχι η ανίχνευση της ταξικής τους συνείδησης ή όχι (αν μπορούμε πια να κάνουμε αυτή τη διάκριση). Σημασία έχει πως συμμετέχουν σε μια διαδικασία που μεταμορφώνει την καθημερινή τους πραγματικότητα.
«Αισθάνομαι απελπισμένος. Αισθάνομαι απελπισμένος για τον εαυτό μου, τη ζωή που έζησα μέχρι τώρα και το μέλλον των παιδιών μου. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα φτάσω 70 χρονών και θα βρίσκομαι αντιμέτωπος εγώ με την αστυνομία να πετάω μολότοφ».
Γιατί επιμένουν; Αφού ήδη ένα μήνα δεν κατάφεραν να κάνουν το θέμα γνωστό από τα μίντια, αφού ήδη ένα μήνα που βρίσκονται στο δρόμο συνεχίζουν να δέχονται την καταστολή και το ξύλο, αφού ήδη ένα μήνα τίποτε δεν άλλαξε στον τρόπο που τους αντιμετωπίζει το κράτος, η αστυνομία και η αστική δικαιοσύνη, γιατί επιμένουν; Και όχι μόνο αυτό. Πώς έφτασαν στο σημείο οι ηλικιωμένοι να μαζεύουν όλα τα άδεια μπουκάλια από το αλκοόλ που καταναλώνεται τα κρύα βράδια δίπλα στις φωτιές για να μπορέσουν τα παιδιά (πολλές φορές τα παιδιά τους) να φτιάξουν τον εξοπλισμό για τη βραδινή μάχη; Πώς έφτασαν στο σημείο οι ηλικιωμένες γυναίκες να μιλάνε για τις μολότοφ, πώς έφτασαν στο σημείο να παραμένουν όλοι απαθείς όταν σκάνε δίπλα τους τα καπνογόνα και οι κρότου-λάμψης; Πώς έφτασαν τελικά στο σημείο να κινούνται προς τα μπρος αντί να τρέχουν πίσω, να λένε «όχι» αντί να σκύβουν το κεφάλι και να δέχονται την απόφαση κάποιων άλλων πάνω τους; Πώς έφτασαν στο σημείο να βιώνουν τη βία και να εκφράζουν καθημερινά αντι-βία οι νοικοκυραίοι; Μήπως είναι τελικά αυτή μια αντίσταση που πάει πιο πέρα από τη διεκδίκηση ενός μικροαστικού αιτήματος μιας μικροαστικής κοινότητας ή κοινωνίας; Μήπως είναι τελικά όλα αυτά μια νέα ποιότητα στις διεκδικήσεις που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια αλλαγή που επέφερε στην ίδια την ποιότητα του κοινωνικού ανταγωνισμού ο Δεκέμβρης; Κι αν το αίτημά τους είναι όντως μικροαστικό γιατί δεν επέλεξαν μια αντίστοιχη μικροαστική διεκδίκηση (βλ. διαδρόμους υπουργείων) αντί να ξεροσταλιάζουν ένα μήνα στο κρύο και να εισπνέουν κάθε μέρα τα χημικά; Μήπως αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον αυτή η υποκειμενοποίηση των κατοίκων σε σχέση με τη ριξηγενή στάση τους; Φαίνεται στην περίπτωση της Κερατέας πως η κραυγή της υποκειμενικότητας και της άρνησης, αυτή η άναρθρη αλλά συγκεκριμένη κραυγή του «φτάνει πια» που πάει πέρα από τις διεκδικήσεις και τα αιτήματα, ξεχειλίζει ξαφνικά από το δοχείο της αντικειμενικότητας, της θετικότητας και της εργαλειακής αφηρημένης πραγματικότητας της αστικής μας κοινωνίας, γίνεται ορατή κι έτσι υπάρχει. Εκεί η μορφή ξεπερνούσε στο περιεχόμενο, εδώ το περιεχόμενο κατακλύζει τη μορφή.
Οι νέες χωρικές εμπειρίες αντίστασης που εμφανίζονται στην Κερατέα δεν συντονίζονται σε καμία βάση επίσημης ή γνωστής μέχρι τώρα συνδικαλιστικής ή «από τα πάνω» οργάνωσης. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ή ξαναχτίζουν τις–κατεστραμμένες, κομματιασμένες–άμεσες κοινοτικές τους σχέσεις (όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, έχουν μεγαλώσει μαζί, συνδέονται με δεσμούς φιλίας ή συγγένειας κι όσοι δεν γνωρίζονται γίνονται τώρα οικείοι, φίλοι, γείτονες, σύντροφοι) για να οργανώσουν μπλόκα απέναντι στις κλούβες των ματ που έρχονται να αλλάξουν βάρδια, να ανάψουν φωτιές, να εξοπλιστούν, να φτιάξουν κάθε μέρα νέα οδοφράγματα, να χτίσουν πρόχειρα καταλύματα, να μην αφήσουν ούτε για μια στιγμή κενό, αδιεκδίκητο το χώρο. Βρίσκονται οι ίδιοι εκεί, τώρα, για όλους αυτούς, οργανώνοντας την κοινωνική τους καθημερινότητα γύρω από τα οδοφράγματα, χρησιμοποιώντας κοινωνικούς πόρους (φράσσουν το δρόμο με τα απορριμματοφόρα ή άλλα αυτοκίνητα του δήμου ή αλλοιώνουν το φωτιστικό πεδίο της βραδινής μάχης σβήνοντας τα κοινοτικά φώτα και αφήνοντας ορατό μόνο το χώρο όπου βρίσκεται το μπλόκο των αστυνομικών δυνάμεων), συλλογικοποιώντας με κάθε δυνατό τρόπο τη δράση τους. Η χωρική αποτύπωση αυτής της δράσης γεννά νέο χώρο και ο νέος χώρος γεννά ή επανιδρύει άλλου τύπου κοινωνικές σχέσεις, πέρα και μακριά από τις κοινωνικές εμπράγματες μορφές της αξίας, του χρήματος, του εμπορεύματος. Η χωρική μετατόπιση της κοινωνικότητας επανασυνδέει το χώρο με τις συνθήκες του, δηλαδή τον ενώνει με το κοινωνικό του περιεχόμενο, με τα υποκείμενα που τον βιώνουν όχι ως αλλότριο κομμάτι της εμπορευματικής λογικής της αγοράς αλλά ως «τόπο» δικό τους. Επαναεδαφικοποιεί το κοινό.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού θα καταλήξει αυτή η «υπερχείλιση» της ανθρώπινης ενέργειας στην Κερατέα. Όπως κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού θα καταλήξει η υπερχείλιση της ανθρώπινης ενέργειας στο πάρκο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια, που διαμορφώθηκε μέσα από τη συρροή της ανθρώπινης δραστηριότητας εκατοντάδων ανθρώπων άγνωστων μεταξύ τους οι οποίοι, μέσα σε συνθήκες φιλίας και συντροφικότητας, έσκαψαν, φύτεψαν, έχτισαν, κουβάλησαν, σχεδίασαν, απελευθέρωσαν ένα χώρο κοινοτικό, που δεν έχει πάρει οριστική μορφή και μακάρι να μην πάρει ποτέ μια οριστική μορφή, κανένα «τέλος», αλλά να παραμείνει μια διαδικασία, μια κίνηση που αποτυπώνει χωροχρονικά την άρνηση στην άρνησή μας από ένα απάνθρωπο σύστημα.
Και κανένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί να πει κάποια «αλήθεια» που δεν ακούγεται, ούτε και να σταθεί στο πλευρό κανενός «αδικημένου», ούτε να αντικειμενικοποιήσει ή να μελετήσει κανένα φαινόμενο. Παραμένει στο ατελές επίπεδο της κραυγής που ενώνεται με όλες όσες ακούγονται, ακόμη πιο δυνατά τελευταία, στην Κερατέα, στα Εξάρχεια, στα διόδια, στα μέσα μεταφοράς, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους ή τις προσωπικές στιγμές που θέλουν να πουν ή λένε «όχι» στο εργαλειακό, ομογενοποιημένο, εκχρηματισμένο και κατακερματισμένο παρόν του καπιταλιστικού habitus· μιας κραυγής (όχι απελπισίας και ήττας, παθητικότητας, μοιρολατρίας και ιδεοληψίας) ελπίδας, άρνησης και αντιεξουσίας που συνηχεί παντού σε όλον τον κόσμο μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο.

Κατερινα Νασιοκα/Πουέμπλα, 1-2011
 
Η Κερατέα και το Κράτος των Αθηνών
News - Απόψεις
Τρίτη, 01 Φεβρουάριος 2011 19:27

Η Κερατέα και το Κράτος των Αθηνών

Μεταλλωρύχοι στην
είσοδο μεταλλευτικής στοάς
στην Πλάκα Λαυρεωτικής το 1898

 

 

 

Το 1864 ιδρύθηκε στο Λαύριο η Εταιρεία “ Roux-Serpieri-Fressynet”, από ένα Ιταλό μεταλλειολόγο που, μαζί με Γάλλους χρηματοδότες, αγόρασαν από την Μονή Πεντέλης και την κοινότητα της Κερατέας 11.000 στρέμματα γης για να αρχίσουν εξόρυξη μεταλλευμάτων και να στήσουν τα μεταλλεία του Λαυρίου , που οδήγησαν αργότερα στα περίφημα Λαυρεωτικά και στην πρώτη χρηματιστηριακή φούσκα του νεοσύστατου Νεολληνικού κράτους.
Το 1982 η ΕΡΤ παράγει ένα σήριαλ, το πρώτο κάτω από την διοίκηση της πρωτοεκλεγείσας τότε σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, τα “Λαυρεωτικά”. Τυχαίο; Δε νομίζω!
Η πολύπαθη περιοχή της Λαυρεωτικής, ουσιαστικά το νοτιότερο τμήμα της Αττικής χερσονήσου, υποφέρει πάνω από ένα αιώνα από περιβαλλοντική και κοινωνική υποβάθμιση, θύμα μιας παράδοξης επιμονής του κράτους των Αθηνών. Τα μεταλλεία του Λαυρίου, τότε, αύξησαν τη νοσηρότητα και θνητότητα της περιοχής, και έμειναν εκεί εξορύσσοντας, από τα αρχαία λατομεία, μεταλλεύματα μέχρι το 1977.
Το γνωστό κτίριο του Κονοφάγου, στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, κρύβει μια τοξική βόμβα μεγατόνων για τους κατοίκους της περιοχής, με αποθηκευμένους σε κακές συνθήκες 150 τόνους βαρέων μετάλλων και αρσενικού. Το ΕΜΠ, με ευρωπαϊκά κονδύλια, κατασκεύασε επιτόπου, στο χώρο του πάρκου, ένα πρωτοποριακό υπόγειο απόθεσης επικίνδυνων αποβλήτων, αλλά η μεταφορά των αποβλήτων δεν έχει ΑΚΟΜΑ πραγματοποιηθεί. Οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής εξακολουθούν να ζουν κάτω από τον κίνδυνο διαρροής μολύβδου, καδμίου, αρσενικού, από ένα ετοιμόροπο κτίριο, αλλά φυσικά η κοινωνία μας περί άλλων τυρβάζει. Ρυπογόνες βιομηχανίες, το εργοστάσιο της ΔΕΗ, οι πυλώνες υψηλής τάσης που τροφοδοτούν με ρεύμα όλο το λεκανοπέδιο, αλλά επιβαρύνουν την υγεία των κατοίκων της περιοχής, συνθέτουν ένα πολύ τοξικό περιβάλλον για να ζει κανείς.
Και όμως, οι κυβερνώντες πολιτικοί, φρόντισαν να προσθέσουν στην πολύπαθη περιοχή άλλο ένα πρόβλημα. Και δείτε πως!!! Αφού χαρακτήρισαν όλη την περιοχή σαν αρχαιολογικό χώρο και υποβάθμισαν δραματικά την αξία της γης, μετά χωροθέτησαν και ένα ΧΥΤΑ, ΧΥΤΥ, πείτε το όπως θέλετε, πάνω στο διπλανό όρος του Οβριόκαστρου, κοντά σε πιθανολογούμενο προϊστορικό οικισμό, πάνω από την κοιλάδα των Μεσογείων και δίπλα σε μερικές από τις καλύτερες παραλίες της Αττικής. Τα μισόλογα δεν έχουν τελειωμό φυσικά. Τους είπαν για εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμάτων, εργοστάσιο δεν βλέπουν. Ποιος σώφρων πολίτης του φαιδρού αυτού κράτους δεν θα υποπτευόταν ότι απλώς θα τα θάψουν και το εργοστάσιο...βλέπουμε;
Έχουν υποχρέωση οι ήδη μολυσμένοι και επιβαρυμένοι να δεχτούν τα σκουπίδια όλων των άλλων; Που είναι τα ανταποδοτικά τους οφέλη; Πουθενά. Πηγαίνετε να δείτε πως οι τηλεοπτικοί αστέρες των δελτίων ειδήσεων παρουσιάζουν το θέμα. Εντελώς λανθασμένα. “Ναι οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν δίκιο αλλά δεν είναι κι αυτός δημοκρατικός τρόπος επίλυσης των προβλημάτων...” κλπ κλπ. Λάθος! Οι κάτοικοι της Κερατέας είναι αγανακτισμένοι, το ποτήρι έχει ξεχειλίσει γι αυτούς. Γιατί είναι τα μόνιμα θύματα της αστικής εξέλιξης της Αττικής εδώ και πάνω από ένα αιώνα. Και βλέπουν ότι για άλλη μια φορά δρομολογείται να τους δώσουν αυτά που δεν θέλει κανείς. Τα σκουπίδια αυτή τη φορά.
Αυτό που παίζεται στην Κερατέα δεν είναι μια απλή τοπικιστική αντίδραση για τα δυσάρεστα σκουπίδια. Είναι η αντίδραση των κερατάδων και δαρμένων, των καταφρονεμένων της Αττικής.
Η αλήθεια είναι απλή. Πολιτικοί αυτής της χώρας, πηγαίνετε να χωροθετήσετε έναν κομψό ΧΥΤΥ στην Εκάλη και στην γύρω περιοχή. Ή μήπως δεν αντέχει η αριστοκρατική σας μύτη την οσμή; Φτιάξτε σε συνεργασία με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις ένα ολοκληρωμένο δίκτυο διαχείρισης απορριμάτων, έτσι ώστε να μειωθεί ο όγκος των σκουπιδιών.
Ιδέες και λύσεις υπάρχουν φυσικά. Αλλά όταν είσαι αποφασισμένος να εφαρμόσεις την αδικία , επόμενο είναι να φωνάζεις τα σώματα ασφαλείας να σε βοηθήσουν. Μαθημένο σε τέτοια άλλωστε το νεοελληνικό κράτος, εκεί κοντά, στην απεναντινή Μακρόνησο, δεν..απέρριπτε παλαιότερα τους...κομμουνιστάς;
Θα το επαναλάβω, όπως μου το είπε πολύ όμορφα ένας φίλος τις προάλλες. “ Για μένα δεν με νοιάζει και τόσο. Αλλά κοιτάζω τα παιδιά μου και αναρωτιέμαι σε ποιον κόσμο ετοιμάζομαι να τα ρίξω. Ίσως θα πρέπει να κάνω κάτι. “
Ναι, οι κάτοικοι της Κερατέας αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Γιατί κοίταξαν στα μάτια τα παιδιά τους. Ή όπως πολύ ωραία το τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος..
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά στο Λαύριο
 
ANTIXYTA-ΚΕΡΑΤΕΑ: 53η ΗΜΕΡΑ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΥΡΙΟΥ...
News - Απόψεις
Τρίτη, 01 Φεβρουάριος 2011 19:22

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

ΚΕΡΑΤΕΑ: 53η ΗΜΕΡΑ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΥΡΙΟΥ...

1 Φεβρουαρίου 2011
Καλό μήνα
53η ημέρα αγώνα εδώ στην Κερατέα και συνεχίζουμε. Χθες συνεδρίασε η συντονιστική επιτροπή, με τη συμμετοχή πάρα πολλών συμπολιτών μας από Κερατέα και Λαύριο. Ήταν πολύ σημαντική για εμάς αυτή η συνάντηση, εκφράστηκαν πολλές απόψεις, εποικοδομητικές και χρήσιμες για τη συνέχεια του αγώνα. Κοινή διαπίστωση όλων ήταν η ΕΝΟΤΗΤΑ του αγώνα και η συνέχιση του μέχρι τέλους...
Επίσης για εμάς, είναι πολύ σημαντική η προστασία του αγώνα και η διατήρηση του χαρακτήρα που έχει μέχρι σήμερα. Δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κόμματα, πολιτικούς, από οποιονδήποτε προσπαθεί να καπηλευθεί αυτή τη γνήσια αντίδραση-εξέγερση των πολιτών αυτού του τόπου. Πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα αυτούς που με ύπουλους τρόπους και μεθόδους προσπαθούν να τον υποβαθμίσουν και να τον απαξιώσουν. Οι ανατροπές και οι νίκες έρχονται όταν η πορεία είναι ευθεία και σταθερή και όχι όταν το καράβι γέρνει προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Τότε είναι σίγουρο πως στην πρώτη στροφή θα ανατραπεί και θα βουλιάξει. Η μαζική αντίδραση της κοινωνίας της πόλης μας δείχνει το δρόμο, γνωρίζοντας πως να κρατά αυτές τις ισορροπίες και πως να προστατευτεί από τους κινδύνους. 
Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ καλεί όλους μας να παρευρεθούμε αύριο το πρωί και ώρα 10, στο Ειρηνοδικείο Λαύριου, όπου θα εκδικαστεί η έφεση ενάντια στην απόφαση για αναστολή των εργασιών. Η παρουσία όλων μας είναι επιβεβλημένη...


Υ.Γ.1 - Μία παρατήρηση για τα "έγκυρα" ΜΜΕ: Δεν είναι διάλογος αυτό που λέτε ότι κάνετε. Είναι μονόλογος, η άποψή μας δεν ακούγεται. Ακόμα και λάθος να κάναμε, στο διάλογο έπρεπε να πάρουμε μέρος και να κριθούμε με βάση τα επιχειρήματά μας. Και ούτε είναι ρεπορτάζ η ανάγνωση των δελτίων τύπου των υπουργείων και της αστυνομίας. Να ξέρετε πως όταν κατέβει πραγματικά ο κόσμος στους δρόμους, πριν από τους πολιτικούς, εσάς θα κυνηγήσει...
Υ.Γ.2 - Χθες το βράδυ στις γέφυρες της Λαυρίου οι ήχοι από "Rolling Stones" ήταν έντονοι...
 
Ο Ορυκτός πλούτος της Ελλάδας
News - Απόψεις
Δευτέρα, 31 Ιανουάριος 2011 23:30

Ο Ορυκτός πλούτος της Ελλάδας


Για τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας και την εκμετάλλευσή του.
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία, που διατηρεί ατόφια την επικαιρότητά της στο σήμερα... η ΚΟΘ του ΚΚΕ, για να τιμηθεί η μνήμη των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενου και Η. Αργυριάδη, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την εκτέλεσή τους. Αποσπάσματα αυτής της ομιλίας αναδημοσιεύει ο «Ριζοσπάστης».
Οι σύγχρονες απόψεις για τα στρατηγικά υλικά
Ως στρατηγικά υλικά του ελληνικού υπεδάφους θεωρούνται τα υλικά εκείνα που είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια μιας χώρας. Η έννοια του στρατηγικού ορυκτού ή υλικού ποικίλλει από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή.
Η λεγόμενη βιομηχανική επανάσταση στηρίχθηκε σε ορισμένα στρατηγικά υλικά της εποχής εκείνης, όπως ο άνθρακας, τα σιδηρομεταλλεύματα κ.ά. Στη μεταπολεμική τεχνολογία προστέθηκαν νέες ορυκτές πρώτες ύλες στον κατάλογο των στρατηγικών ορυκτών υλών, όπως το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το τιτάνιο, το ουράνιο κ.ά.
Είναι πολλοί οι παράγοντες που συμβάλλουν, προκειμένου μια ορυκτή πρώτη ύλη να θεωρηθεί ως στρατηγικό ορυκτό. Οπως π.χ. η χρησιμοποίησή του για στρατιωτικούς σκοπούς, η σπανιότητά του, η έλλειψη υποκατάστατων κ.ά.
Τον Ιούλη του 1981 άρχισε η άντληση πετρελαίου στη Θάσο, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το πετρέλαιο της Θάσου είναι ουσιαστικά το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο
Ενώ οι ΗΠΑ στερούνται πολλών από τα ορυκτά και μέταλλα που καταναλώνουν, η πρώην Σοβιετική Ενωση και η Νότια Αφρική ελέγχουν τις πηγές αυτών των αναγκαίων ορυκτών πρώτων υλών. Ορισμένα από αυτά, τα οποία είναι πολυδιάστατα τόσο στα γεωλογικά τους χαρακτηριστικά όσο και στις χρήσεις τους (διαμάντια, χρωμίτης, βωξίτης, μαγγάνιο, νικέλιο), δείχνουν πως η γεωλογία επηρεάζει τη διεθνή πολιτική, μετατρέποντας κοινά ορυκτά σε στρατηγικά.
Με εξαίρεση τα διαμάντια, αυτές οι πρώτες ύλες υπάρχουν σε επαρκείς ποσότητες και στη χώρα μας, η οποία μάλιστα είναι η μοναδική παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα όσον αφορά ορισμένες από αυτές. Ειδικότερα, για τα κοιτάσματα χρωμίτη, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης που έχει στο υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη και η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μετά τη σταδιακή μείωση της παραγωγής της Γαλλίας.
Οσον αφορά τα κοιτάσματα μαγγανίου και νικελίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης με σημαντικά κοιτάσματα των στρατηγικών αυτών υλικών στο υπέδαφος της. Υπενθυμίζεται ότι η ΛΑΡΚΟ είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα παραγωγής νικελίου στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Επίσης, η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο στην εξόρυξη σμηκτιτικών αργίλων μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενα μεγάλο μέρος των σμηκτιτικών αργίλων που εξορύσσεται στην Ελλάδα εξάγεται στο εξωτερικό ακόμη σε ημικατεργασμένη ή ακατέργαστη μορφή και επανεισάγεται με τη μορφή προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Αναφορικά με το εξαιρετικού τεχνολογικού ενδιαφέροντος μαγνήσιο λόγω των πολλαπλών χρήσεων ως βασικό υλικό για την αυτοκινητοβιομηχανία, τους σιδηρόδρομους, την αεροπλοΐα και κυρίως τη διαστημική τεχνολογία, η Ελλάδα εξάγει μαγνησίτη, που αποτελεί την ορυκτή μορφή μαγνησίου και καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Ιδιαίτερη αναφορά λόγω της σημασίας τους πρέπει να γίνει και για τα κοιτάσματα του ουρανίου. Η πιστοποίηση ύπαρξης κοιτασμάτων ουρανίου στον ελλαδικό χώρο είναι αδιαμφισβήτητη. Τα ουρανιούχα μεταλλεύματα εμφανίζονται στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη. Το ερώτημα είναι κατά πόσον είναι εκμεταλλεύσιμα και βέβαια ποιο είναι το μέγεθος των αποθεμάτων.
Στο ερώτημα αυτό θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε έμμεσα, διότι οι σχετικές μελέτες, που έχουν γίνει στην περίοδο 1970-76 από τον Smith, παραμένουν μέχρι σήμερα εμπιστευτικές. Ας μην ξεχνάμε ότι, από γεωλογική άποψη, όλος ο ελληνικός χώρος αποτελεί ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη ουρανιούχων μεταλλευμάτων. Ιδιαίτερα η γεωτεκτονική ζώνη της Ροδόπης με τα κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα έρχεται αναμφισβήτητα πρώτη μεταξύ όλων των γεωτεκτονικών ζωνών της Ελλάδος.

Σύμφωνα με συμπεράσματα πολλών ερευνητών, οι ουρανιούχες εμφανίσεις στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη, σε συνδυασμό με τις μεγάλες εμφανίσεις στη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία, πείθουν ότι η περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης βρίσκεται περίπου στο κέντρο μιας μεταλλογενετικής επαρχίας ουρανίου.

Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να θυμηθούμε ότι οι έρευνες για ουράνιο και πετρέλαιο στην Ελλάδα άρχισαν και τελείωσαν κατά τη διάρκεια της δικτατορικής διακυβέρνησης της Ελλάδος και συγκεκριμένα την περίοδο 1969 - 1974.

Αλλη μια πρωτιά διεκδικεί η πατρίδα μας στον τομέα της εξόρυξης και απόληψης χρυσού. Ο χώρος της Βόρειας Ελλάδας είναι ιδιαίτερα υποσχόμενος για την παρουσία πολύ σημαντικών κοιτασμάτων χρυσού. Ιδιαίτερα στην περιοχή του επιθερμικού πεδίου Αισύμης - Σαπών - Πετρωτών, κυριαρχούν μεγάλες οικογένειες θειούχων και θειικών χρυσοφόρων πετρωμάτων. Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι τα μισά βουνά της Ελλάδας αποτελούν στόχο εκμετάλλευσης κοιτασμάτων χρυσού.

Αντλώντας στοιχεία από τη μεταλλευτική έρευνα που πραγματοποίησε η καναδικών συμφερόντων TVX HELLAS στο μεταλλείο της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής, προσδιόρισε αποθέματα της τάξης των 11,52 εκατ. τόνων με μέση περιεκτικότητα χρυσού 8,97 gr/τόνο μεταλλεύματος, ενώ η ίδια εταιρεία για το κοίτασμα Σκουριών προσδιόρισε αποθέματα 130 εκατ. τόνων με περιεκτικότητα χρυσού 8,79 g/τόνο μεταλλεύματος. Η εκμετάλλευση αυτή διακόπηκε με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ως άκρως αντι-οικολογική, διότι χρησιμοποιεί ως μέθοδο την κυάνωση του εδάφους!

Αλλες εταιρείες έχουν ανακαλύψει κοιτάσματα χρυσού στη Θράκη, στη Μήλο, στη Λέσβο και στη Λήμνο. Μόνον η εταιρεία Χρυσωρυχεία Θράκης έχει ανακαλύψει κοίτασμα επιθερμικού χρυσού στη Θράκη (στο Λόφο Περάματος) 11,2 εκατ. τόνων με μέση περιεκτικότητα χρυσού 3,78 g/τόνο μεταλλεύματος. Στη Θράκη σημειώθηκε σύσσωμη λαϊκή αντίδραση εναντίον αυτής της «επένδυσης».

Συμπερασματικά, μόνον τα αποθέματα του κοιτάσματος της Ολυμπιάδας είναι ικανά να αναδείξουν την Ελλάδα ως τη σημαντικότερη παραγωγό χρυσού στην Ευρώπη.

Το χρονικό της αναζήτησης πετρελαίου στην Ελλάδα.

Οι γκρίζες ζώνες

Το 1974 υπήρξε μια ιστορική χρονιά για την αναζήτηση πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο. Η εταιρεία Oceanic, με δύο γεωτρήσεις που έκανε κατευθείαν στον υποθαλάσσιο χώρο της Θάσου, βρήκε το γνωστό κοίτασμα πετρελαίου «ΠΡΙΝΟΣ». Τον Ιούλη του 1981 ως γνωστό, άρχισε η άντληση πετρελαίου στη Θάσο, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το πετρέλαιο της Θάσου είναι ουσιαστικά το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο.

Οι έρευνες για το πετρέλαιο ουσιαστικά συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '80. Το 1978 πραγματοποιήθηκε νέα μελέτη και διαπιστώθηκε ότι σε απόσταση 10 ναυτικών μιλίων από το ακρωτήριο Μπάμπουρας της Θάσου υπάρχει ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου μικρού βάθους, αρίστης ποιότητας, άμεσα αξιοποιήσιμο, με προσδοκώμενη παραγωγή περίπου 200.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.

Το 1984-85 η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε νέες έρευνες και δειγματοληψίες, οι οποίες επιβεβαίωσαν τις προηγούμενες μελέτες. Η άντληση όμως πετρελαίου από το κοίτασμα αυτό δεν κατέστη μέχρι σήμερα δυνατή, εξαιτίας των γνωστών τουρκικών διεκδικήσεων, με αποκορύφωση την κρίση του Μάρτη 1987.

Πριν από μερικές βδομάδες, το ωκεανογραφικό σκάφος «Ουράνια», έφερνε με τους δειγματοσυλλέκτες του στο κατάστρωμα του πλοίου μια μεγάλη ποσότητα αργού πετρελαίου. Οι Ελληνες επιστήμονες είχαν για πρώτη φορά ακουμπήσει ένα μεγάλο κοίτασμα πετρελαίου, που κρυβόταν 3.500 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα δυτικά της Κρήτης. Το κοίτασμα αυτό ασφαλώς δεν είναι το μοναδικό στο Νότιο Αιγαίο. Είναι γνωστό ότι από το 1996 οι Τούρκοι έχουν στρέψει την προσοχή τους στην αναζήτηση πετρελαίου στην περιοχή της Δωδεκανήσου, όπου αμερικανικοί δορυφόροι έχουν εντοπίσει κοιτάσματα πετρελαίου.

Σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν παραπάνω, είναι πλέον αδιαμφισβήτητη η παρουσία κοιτασμάτων πετρελαίου τόσο στο Βόρειο, όσο και στο Νότιο Αιγαίο. Το γεγονός αυτό βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με τη θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών, η οποία έφερε επανάσταση στην αναζήτηση πετρελαίου και μεταλλευμάτων. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, έχει αποδειχθεί διεθνώς ότι τόσο η γένεση πετρελαίου, αλλά και σε μεγάλο βαθμό η μεταλλογένεση, συμβαίνουν στα όρια σύγκρουσης ή απομάκρυνσης δύο παλαιολιθοσφαιρικών πλακών.

Σήμερα υποστηρίζεται από Γεωλόγους ότι τέτοιες ζώνες αποτελούν η περιοχή της Τάφρου του Β. Αιγαίου (κοντά στην οποία βρίσκονται τα κοιτάσματα «ΠΡΙΝΟΣ» και «Μπάμπουρας») και η περιοχή της ελληνικής Τάφρου, που εκτείνεται υπό μορφήν τόξου από το Ιόνιο πέλαγος και την Κρήτη μέχρι τα Δωδεκάνησα.

Οι πρώτες παρατηρήσεις και μελέτες για την ύπαρξη πετρελαίου γύρω από τη Θάσο και τον κόλπο της Καβάλας έγιναν από Γερμανούς γεωλόγους το 1927, για λογαριασμό της γερμανικής εταιρείας Krup, η οποία έδειχνε το ίδιο ενδιαφέρον και για τα μεταλλεία της Θάσου. Το 1945 ο Γερμανός γεωλόγος Γκαιρ (αργότερα εργάστηκε στο Houston ως ειδικός σε θέματα του πετρελαίου) έκανε μεγάλες έρευνες στην ευρύτερη περιοχή της Θάσου. Στα συγγράμματά του, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αναφέρει ότι στον κόλπο της Καβάλας μπορούμε να αντλήσουμε 900.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως. Το πετρέλαιο αυτό είναι πολύ καλύτερης ποιότητας από όλες τις άλλες περιοχές, άφθονο και το κοίτασμα έχει μεγάλη διάρκεια ζωής.

Επίσης, αναφέρει ότι τα πετρέλαια των Ρουμανίας, Λιβύης και Αραβικών χωρών είναι γειτονικά αντίκλινα, που συνδέονται με υπόγεια ρεύματα με το μεγάλο κοίτασμα του Βορείου Αιγαίου. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και από την ανεύρεση, πολύ πρόσφατα, εκτεταμένου κοιτάσματος φυσικού αερίου στη γειτονική Βουλγαρία, που προοιωνίζεται την ύπαρξη σημαντικού κοιτάσματος πετρελαίου στο έδαφος της Βουλγαρίας.

Οι παραπάνω πληροφορίες του Γκαιρ αξιοποιήθηκαν από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, που εισήλθαν στην ηττημένη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Συγκεκριμένα, ο μετέπειτα Διευθυντής της Oceanic, George Brandley, γνώριζε την ύπαρξη πετρελαίων στην περιοχή της Θάσου από το 1951. Τότε, με έκθεσή του προς τον επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής αποστολής στην Ελλάδα George Hakes, του εγνώριζε όλα τα γεωλογικά στοιχεία της περιοχής.

Η έγκυρη εφημερίδα περί τα πετρελαϊκά «World Oil» έγραφε ακόμη από το 1974: «Η Μεσόγειος είναι ουσιαστικά ανεξερεύνητη ακόμη. Αλλά οι ενδείξεις δηλώνουν ότι στην Αδριατική και το Βόρειο Αιγαίο υπάρχουν μεγάλες μάζες πετρελαίου» και τέλος, το «Bureau of Mines» των ΗΠΑ ανακοίνωνε ότι: Στο Βόρειο Αιγαίο, κοντά στις ακτές, είναι συσσωρευμένα κοιτάσματα πετρελαίου.

Η περίοδος που οριοθετείται από το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα και μέχρι της αντλήσεως του πρώτου ελληνικού πετρελαίου (Ιούλιος 1981) χαρακτηρίζεται ως περίοδος παρασκηνίων γύρω από τα πετρελαϊκά πράγματα του Αιγαίου. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιόδου αυτής είναι οι ανακριβείς δηλώσεις της αμερικανικής εταιρείας Oceanic, σχετικά με την ημερήσια παραγωγή πετρελαίου του κοιτάσματος ΠΡΙΝΟΣ και το χρονικό ορίζοντα εκμετάλλευσης του κοιτάσματος. Ηδη τα στοιχεία αυτά επί των οποίων στηρίχθηκε η σύμβαση άντλησης και εκμετάλλευσης του κοιτάσματος του Πρίνου έχουν διαψευσθεί.

Μετά τη λήξη των ερευνών πετρελαίου στην περιοχή του Πρίνου, η Τουρκία θέτει θέμα συνεκμετάλλευσης των πετρελαίων του Αιγαίου. Η κατάσταση αυτή μετά από μια μεγάλη περίοδο ύφεσης φτάνει στην κρίση του 1987, ενώ στο μεταξύ έχουν συμβεί διάφορα άλλα αποτρεπτικά γεγονότα, που θα βοηθούσαν στη διευκρίνιση του πραγματικού μεγέθους του κοιτάσματος πετρελαίου στο Βόρειο Αιγαίο. Ετσι, οι Ρουμάνοι τεχνικοί της ROM-PETROL φαίνεται ότι έλαβαν ανακριβή στοιχεία από την Oceanic κατά τη διενέργεια των γεωτρήσεων στην περιοχή του Νέστου, για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, το καθεστώς εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου του Αιγαίου εξελίχθηκε σε ένα εξαιρετικά περίπλοκο πολιτικό πρόβλημα, με τα εξής χαρακτηριστικά:

1. Η Ελλάδα με τα περίπου 3.000 νησιά να ελέγχει το σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, που και με το σημερινό ακόμη καθεστώς των χωρικών υδάτων των 6 μιλίων, αλλά και με το Διεθνές Δίκαιο, μπορεί να ελέγξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μελλοντικών γεωτρήσεων.

2. Μετά την ανακάλυψη των μεγάλων πετρελαϊκών κοιτασμάτων της Κασπίας, η Τουρκία να βρίσκεται σε σημαντικότερη θέση, όσον αφορά τον έλεγχο των πετρελαϊκών δρόμων μεταφοράς. Και πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία να διαθέτει μεγαλύτερη πρόσβαση στα λιμάνια και η Ελλάδα να εμφανίζει σημαντική υπεροπλία στο στόλο μεταφοράς πετρελαίου.

3. Το σημαντικότερο από τα κοιτάσματα του Πρίνου να βρίσκεται στην αμφισβητούμενη ζώνη των 10,5 μιλίων. Δηλαδή, η εκμετάλλευσή του απαιτεί την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.

4. Η εξόρυξη πετρελαίου με θαλάσσιες εξέδρες αποτελεί εξαιρετικά δαπανηρή επένδυση, η δε τεχνολογία είναι απολύτως ελεγχόμενη από αμερικανικές εταιρείες, έτσι ώστε να καθίσταται αδύνατη η εκμετάλλευση χωρίς τη συμφωνία και των τριών μερών.

5. Το τελευταίο επεισόδιο της βραχονησίδας Ιμια φέρνει στην επιφάνεια μια νέα διάσταση του όλου προβλήματος, δημιουργώντας την απαρχή ενός αμφισβητούμενου καθεστώτος πολλών ανάλογων βραχονησίδων, που αποτελούν όμως το ζωτικό χώρο γεωτρήσεων υπό διεθνή έλεγχο (βλέπε αμερικανικό λόγω τεχνογνωσίας). Πρόκειται για τις περίφημες «γκρίζες» περιοχές.

6. Η ελληνική (αλλά και η τουρκική) κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την πραγματική δυναμικότητα του εκτεταμένου αυτού υποθαλάσσιου κοιτάσματος πετρελαίου. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη διαφαινόμενη ρευστή πολιτική κατάσταση στην περιοχή του Αιγαίου, καθιστά ακόμη πιο πιθανή τη δημιουργία ενός νέου status στο Αιγαίο, αυτό δηλαδή των «γκρίζων» περιοχών. Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η διαπίστωση πρώην υπουργού, που έχει καλή γνώση του θέματος, ότι: «Ξένα κέντρα και υπηρεσίες διαθέτουν για το ελληνικό υπέδαφος περισσότερα στοιχεία από όσα μπορεί να έχουν στη διάθεση τους οι ελληνικές κυβερνήσεις».

Οι «ειρηνευτικές διαδικασίες»

Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν οι αμερικανικές κυβερνήσεις καταγγέλλουν τον εθνικισμό, εννοούν τον οικονομικό εθνικισμό, το δικαίωμα δηλαδή της προστασίας του εθνικού πλούτου (κυρίως των φυσικών πόρων) που διαθέτουν μη ισχυρά κράτη. Καθώς ο πληθυσμός της Γης διπλασιάστηκε από τα μέσα του 20ού αιώνα και η οικονομία πενταπλασιάστηκε σε μέγεθος, η ζήτηση των φυσικών πόρων πήρε εκρηκτικές διαστάσεις.

Από το 1950, η χρήση του νερού τριπλασιάστηκε, η καύση ορυκτών καυσίμων αυξήθηκε περίπου τέσσερις φορές, όπως και οι εκπομπές άνθρακα. Η συνεχώς ανερχόμενη ζήτηση φυσικών πόρων αρχίζει να υπερβαίνει την ικανότητα των φυσικών συστημάτων της Γης. Στο βαθμό που διαδραματίζεται αυτή η εξέλιξη, η πλανητική οικονομία πλήττει τα θεμέλια πάνω στα οποία αναπτύσσεται.

Οι λεγόμενες «ειρηνευτικές διαδικασίες», που προωθούν οι Αμερικανοί στις περιοχές με πλούσιες πρώτες ύλες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά πράξεις που εξασφαλίζουν τον έλεγχο των πόρων αυτών από τις ΗΠΑ. Οι «ειρηνευτικές διαδικασίες» των ΗΠΑ, με τις οποίες προασπίζονται τα «ζωτικά εθνικά συμφέροντα» της συγκεκριμένης χώρας, στοχεύουν στην αύξηση των κερδών των υπερεθνικών αμερικανικών εταιρειών με προσαρμογή των παλιών μεθόδων εκμετάλλευσης του λεγόμενου τρίτου κόσμου.

Η κυριαρχία επ' αυτού δεν ασκείται πλέον με τις γνωστές αποικιοκρατικές μεθόδους, αλλά μέσω ενός πολυεθνικού στρατού με μισθοφορική φυσιογνωμία (NATO) και τη συνδρομή μιας τοπικής βιτρίνας, που είναι ένα κράμα ντόπιων οικονομικών συμφερόντων, διαπλεκόμενων ισχυρά με τις κυβερνήσεις των κρατών.

Η περιοχή των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, με την ευρύτερη έννοια, αποτελεί συστατικό της στρατηγικής των ΗΠΑ στη μόνιμη επιδίωξή τους να ελέγχουν τους μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους, τα στρατηγικά ορυκτά και κυρίως το πετρέλαιο. Η πετρελαϊκή πολιτική των ΗΠΑ επέδειξε το μέγιστο βαθμό σταθερότητας μέσα στο χρόνο, δηλαδή δεν αποτελεί μόνο μια πολιτική ελέγχου των πρώτων υλών από τις οποίες οι ίδιες έχουν ανάγκη, αλλά ελέγχου και των πηγών τροφοδοσίας των διεθνών ανταγωνιστών τους, και ιδιαιτέρως της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά και της Ιαπωνίας, της οποίας τις εισαγωγές σε πετρέλαιο τις ελέγχουν αδιάλειπτα από το 1949.

Αν λάβουμε υπόψη ότι από το 1900 ως σήμερα, σε αυτόν τον αιώνα, ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών αυξήθηκε τέσσερις φορές, αλλά η ανάγκη για χρησιμοποίηση πρώτων υλών αυξήθηκε δεκαεπτά φορές, τότε μπορούμε να καταλάβουμε το ρόλο του διεθνή χωροφύλακα των ΗΠΑ με το μανδύα των δήθεν ειρηνευτικών διαδικασιών.

Να θυμηθούμε μερικές από τις πιο πρόσφατες αυτές «ειρηνευτικές διαδικασίες», όπως: Ο διαμελισμός του Βελγικού Κονγκό χάριν των ουρανιούχων αποθεμάτων του, τα γεγονότα της Περσίας μετά την εθνικοποίηση των πετρελαίων της (Μοσαντέκ), η εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, όταν η εθνικοποίηση των ορυχείων χαλκού της χώρας αυτής ήταν πλέον ορατή, ο πόλεμος του Κόλπου, χάριν του ελέγχου των πετρελαϊκών κοιτασμάτων των Αραβικών (Αμερικανικών) Εμιράτων, η υποκίνηση και ενίσχυση των Τσετσένων ανταρτών, χάριν των πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας, η σύλληψη και φυλάκιση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν, προκειμένου να σβήσει κάθε ίχνος κουρδικής αντίστασης, για να περάσει με ασφάλεια ο μεγαλύτερος αγωγός πετρελαίου όλων των εποχών από το Τσεϊχάν.

Οσα αναφέρθηκαν πιο πάνω αποτελούν ένα μικρό δείγμα των περίφημων «ειρηνευτικών διαδικασιών», που επιβάλλονται στους μικρούς ανήμπορους λαούς, με στόχο τη διαρπαγή των φυσικών και άλλων πόρων, για να επαληθευτεί μέχρι τις μέρες μας η ρήση του Σενέκα: «Σε όλους τους πολέμους, από τον Τρωικό ίσαμε σήμερα, το κυριότερο ελατήριο υπήρξε η κλοπή και η διαρπαγή».

Φοβούμαι ότι τα Βαλκάνια θα είναι για αρκετά χρόνια θέατρο επιχειρήσεων «ειρηνευτικών διαδικασιών» των Αμερικανο - ΝΑΤΟικών συμφερόντων, με κύριο στόχο τα μεγάλα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Βορείου Ιονίου και των αλβανικών παραλίων της Αδριατικής, καθώς και τα τεράστια υποθαλάσσια κοιτάσματα του Βορείου Αιγαίου.

Τα κύρια μεταλλεύματα της Αλβανίας είναι ο αρίστης ποιότητας χρωμίτης, οι πλουσιότατοι σε νικέλιο σιδηρονικελιούχοι λατερίτες απ' όπου εξάγεται σιδηρονικέλιο και τα διάσπαρτα χαλκούχα κοιτάσματα που αποτελούν την πρώτη ύλη για την παραγωγή χαλκού και χαλκοσυρμάτων. Επίσης, εξορύσσονται βιομηχανικά ορυκτά υψηλής ποιότητας από τάλκη, καολίνη και ορυκτοί άνθρακες (κυρίως λιγνίτες) που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Τέλος, πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου βρίσκονται σε εκμετάλλευση εδώ και 70 χρόνια, παράγοντας μέχρι και 60 χιλιάδες βαρέλια ανά ημέρα αργό πετρέλαιο (τη δεκαετία του '60) και παρά την εκμετάλλευση, η απόληψη δεν έχει φθάσει ακόμη ούτε στο 30% των καταγεγραμμένων αποθεμάτων. Βεβαίως, οι προοπτικές για την ανεύρεση νέων κοιτασμάτων ιδιαίτερα στις ακτές του Ιονίου και της Αδριατικής είναι τεράστιες.
Του Βασίλη ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

paskelarcomei.blogspot.com

έκανε στις 30 Μάρτη του 2002 ο Βασίλης Παπαγεωργίου, ομότιμος καθηγητής και πρώην κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, σε εκδήλωση που διοργάνωσε
 
«Βουτιά» της καταναλωτικής εμπιστοσύνης Εννέα στους δέκα Έλληνες δηλώνουν ότι έχουν κάνει περικοπές εξόδων
News - Απόψεις
Δευτέρα, 31 Ιανουάριος 2011 23:21

«Βουτιά» της καταναλωτικής εμπιστοσύνης

Εννέα στους δέκα Έλληνες δηλώνουν ότι έχουν κάνει περικοπές εξόδων

Οι καταναλωτές σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο ήταν πιο απαισιόδοξοι στο κλείσιμο του 2010 σε σχέση με το ξεκίνημά του
Οι καταναλωτές σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο ήταν πιο απαισιόδοξοι στο κλείσιμο του 2010 σε σχέση με το ξεκίνημά του   (Φωτογραφία:  Reuters )
Αθήνα
Σε περικοπές εξόδων έχουν προχωρήσει εννέα στους 10 Έλληνες, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στην Ευρώπη είναι 6 στους 10, σύμφωνα με την παγκόσμια έρευνα της Nielsen για την καταναλωτική εμπιστοσύνη το τέταρτο τρίμηνο του 2010.

Το 81% των Ελλήνων έχει μειώσει τις δαπάνες για αγορά νέων ρούχων, το 80% δαπανά λιγότερα για διασκέδαση εκτός σπιτιού και το 64% έχει στραφεί σε φθηνότερα προϊόντα, ώστε να καταφέρει να ισορροπήσει την μείωση της αγοραστικής δύναμης του.

Ενδεικτικό είναι ότι το δ' τρίμηνο του 2010 ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης στην Ελλάδα κατέγραψε βουτιά εννέα μονάδων και έπεσε για πρώτη φορά στις 48 μονάδες, οδηγώντας τη χώρα στις τρεις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης. Χαμηλότερα βρίσκονται μόνο η Πορτογαλία και η Κροατία με 45 μονάδες.

Μάλιστα σύμφωνα με τα στοιχεία και τις απαντήσεις του δείγματος ούτε το τρέχον έτος διαγράφεται ευοίωνο, αφού το 83% των Ελλήνων δεν θεωρεί πως η χώρα θα καταφέρει να βγει από την ύφεση μέσα το 2011.

Στην Ευρώπη, ένας στους πέντε καταναλωτές δηλώνει πως δεν του περισσεύουν καθόλου χρήματα, ενώ στην Ελλάδα το ποσοστό είναι ακόμα χειρότερο, καθώς ένας στους τέσσερις αναφέρει πως δεν του απομένουν έσοδα.

Η Οικονομία παραμένει η μεγαλύτερη ανησυχία των Ελλήνων, με ποσοστό 40%, που είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη, ενώ το 34% δηλώνει ότι με τα χρήματα, που του περισσεύουν, ξεπληρώνει δάνεια, πιστωτικές κάρτες και χρέη, όταν το μέσο ευρωπαϊκό ποσοστό βρίσκεται στο 26%.

Η εργασιακή ασφάλεια κατέχει και αυτή πολύ υψηλό ποσοστό ανησυχίας (36%), αποτυπώνοντας τους προβληματισμούς, που έχει προκαλέσει η αυξημένη ανεργία, που έφτασε το 12,4%, στο 3ο τρίμηνο του 2010.

Πάντως ένα γενικό συμπέρασμα είναι ότι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που τον τελευταίο καιρό βρίσκονται στη διεθνή επικαιρότητα για τα προβλήματα της οικονομίας τους, όπως είναι η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ιρλανδία, βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης για την Καταναλωτική Εμπιστοσύνη.

Στην αντίπερα όχθη, οι ευρωπαϊκές χώρες με την υψηλότερη Καταναλωτική Εμπιστοσύνη είναι η Νορβηγία (119), η Ελβετία (110) και η Σουηδία (103), ενώ η Τουρκία σημείωσε από τις μεγαλύτερες ανόδους (83 μονάδες έναντι 77, το περασμένο τρίμηνο), επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, που σημειώνει τους τελευταίους μήνες.

Ο Δείκτης έπεσε σε 25 από τις 52 χώρες της έρευνας

Η παγκόσμια Καταναλωτική Εμπιστοσύνη, το 4ο τρίμηνο του 2010, έπεσε σε 25 από τις 52 χώρες της έρευνας, καθώς οι ελπίδες εξόδου από την οικονομική κρίση εξανεμίστηκαν στα τέλη του περασμένου έτους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας έρευνας Καταναλωτικής Εμπιστοσύνης της Nielsen, ο παγκόσμιος δείκτης μπορεί να έμεινε αμετακίνητος στις 90 μονάδες, αλλά έπεσε 2 μονάδες, σε σχέση με το ξεκίνημα του έτους (1ο τρίμηνο) και επιπλέον, υπήρξε πτώση στις μισές χώρες του δείγματος, σε σχέση με το περασμένο τρίμηνο.

Η κλιμακούμενη ανησυχία για την ανεργία, η έλλειψη νέων επενδύσεων και εργασιών και η αύξηση των τιμών στα τρόφιμα και στο ηλεκτρικό δημιουργεί δυσοίωνο κλίμα παγκοσμίως.

«Οι καταναλωτές σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο ήταν πιο απαισιόδοξοι στο κλείσιμο του 2010 σε σχέση με το ξεκίνημά του. Η οικονομική σταθερότητα παραμένει εύθραυστη και τα σημάδια δείχνουν πως η οριστική έξοδος από την κρίση παραμένει ακόμα αρκετά μακριά», δήλωσε η Ματίνα Μπάδα, Περιφερειακή Διευθύντρια Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

«Η παρατεταμένη οικονομική ύφεση έχει επηρεάσει τους περισσότερους κλάδους και έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα στις παγκόσμιες αγορές» πρόσθεσε.

Η Λατινική Αμερική και η Ασία παραμένουν οι γεωγραφικές περιοχές με την υψηλότερη Καταναλωτική Εμπιστοσύνη, με 100 και 97 μονάδες, αντίστοιχα, καθώς η ύπαρξη αρκετών χωρών, που βρίσκονται σε ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, τα τελευταία χρόνια, δημιουργεί κλίμα αισιοδοξίας.

Αντίθετα, στη Βόρεια Αμερική ο δείκτης βρίσκεται στις 83 μονάδες και στην Ευρώπη ακόμα χαμηλότερα, στις 78, αποκαλύπτοντας τα σημάδια απαισιοδοξίας, που έχει αφήσει η οικονομική κρίση στις δυτικές κοινωνίες.

«Πολλές χώρες της Δύσης προετοιμάζονται για έναν ακόμη δύσκολο χρόνο. Παρόλο που κάποιες από αυτές δεν βρίσκονται επίσημα σε περίοδο ύφεσης, η αυξημένη ανεργία και τα μέτρα λιτότητας, έχουν αναγκάσει πολλούς καταναλωτές να συνεχίζουν την περικοπή των εξόδων τους και να παραμένουν επιφυλακτικοί στις αγορές τους», σημείωσε η Ματίνα Μπάδα.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231076778

 
Εξεγέρσεις – καρμπόν παντού
News - Απόψεις
Δευτέρα, 31 Ιανουάριος 2011 20:11
Εξεγέρσεις – καρμπόν παντού
31/01/2011
 
EKSEGERSEIS

Ειδικού Συνεργάτη

Παρακολουθούμε τους πηχυαίους τίτλους  και τις τραγικές εικόνες που μεταδίδουν οι τηλεοράσεις για τα  γεγονότα της Τυνησίας , της Αιγύπτου , της Υεμένης και αλλού και αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει;
 
Πολλοί αναλυτές θέλουν να μας πείσουν ότι οι φτωχοί, αδικημένοι πολίτες των χωρών επαναστάτησαν και θέλουν να ανατρέψουν τα αυταρχικά καθεστώτα που τους κυβερνούν εδώ και χρόνια. Υποστηρίζουν ότι οι λαοί επιτέλους αφυπνίζονται και διώχνουν τις διεφθαρμένες εξουσίες, η  Αμερική χάνει τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή κ. ά. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;.

Πρώτα απ’ όλα ο Αμερικανός Πρόεδρος με νηφαλιότητα και ηρεμία δήλωσε: «Ο λαός της Τυνησίας έδειξε θάρρος και αποφασιστικότητα». Επίσης ,η υπουργός Εξωτερικών κ. Κλίντον έσπευσε να δηλώσει ότι «ο αγώνας των Τυνησίων αποτελεί προειδοποίηση για τους ηγέτες της Μέσης Ανατολής». Δηλαδή καμία ανησυχία για τα αμερικανικά πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα.  Τι συμβαίνει λοιπόν;

Μετά τη Γεωργία, τη Σερβία, το Λίβανο ,την Ουκρανία τώρα η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Ιορδανία , η Υεμένη και άλλες. Όλες οι χώρες ακολουθούν συστηματικά τα ίδια βήματα λες και τις κατευθύνει ο ίδιος μαέστρος, αλλά και οι εξεγέρσεις των πολιτών έχουν  παρόμοια ονόματα – «Γιασεμί», «Κέδρος», «Τουλίπα» κτλ. ¨

Μήπως φέρουν την υπογραφή της National Endowment for Democracy που υπάγεται στις υπηρεσίες ασφάλειας της Αμερικής, και της «Ανοιχτής Κοινωνίας» (Open  Society Foundation)  του κ.  Σόρος;

Γιατί, από όσα βλέπουμε, ακολουθούν το πρότυπο της «Πορτοκαλί επανάστασης» με στόχο να προκαλέσουν χάος. Με τη δημιουργία χάους σε μια χώρα καταρρέει η οικονομία, εξαφανίζεται η συμμετοχή του κράτους στην οικονομική ζωή, ιδιωτικοποιούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις  και τρέχει το ΔΝΤ για να τη σώσει…..

Στόχος όλων αυτών που εμπνεύστηκαν τη θεωρία του οικονομικού χάους είναι να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι προσκείμενες στη Δύση ηγεσίες, η ελίτ που βρίσκεται δίπλα τους και οι λαοί να πεθάνουν από την πείνα.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Middle  East  Partnership  Initiative  εργάστηκε με όλες της τις δυνάμεις στη Μέση Ανατολή και τη Β.  Αφρική για να διαδώσει  το  μοντέλο της «αμερικανικής δημοκρατίας».  Ο αγώνας  για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας άλλαξε και απέκτησε ηπιότερη μορφή.

Η τότε υπουργός εξωτερικών κ. Ράις δήλωσε το 2005: «Θα αλλάξουν τα σύνορα 22 χωρών από το Μαρόκο μέχρι την Υεμένη». Αυτό σημαίνει ότι οι χώρες της περιοχής θα τεμαχιστούν σε μικρά κρατίδια που θα εξαρτώνται  και θα ελέγχονται πλήρως από το παγκόσμιο κεφάλαιο. Τα εθνικά κράτη θα αποτελούν μακριά ανάμνηση….

Μόνο η γονιδιακή μνήμη των λαών της ευρύτερης περιοχής, που έπεσαν θύματα των μεγάλων συμφερόντων από το 1900 μέχρι σήμερα , μπορεί να ανατρέψει αυτά τα σχέδια. Διαφορετικά…

http://www.elzoni.gr/html/ent/193/ent.6193.asp.

 
Εξεγέρσεις – καρμπόν παντού
News - Απόψεις
Δευτέρα, 31 Ιανουάριος 2011 20:11
Εξεγέρσεις – καρμπόν παντού
31/01/2011
 
EKSEGERSEIS

Ειδικού Συνεργάτη

Παρακολουθούμε τους πηχυαίους τίτλους  και τις τραγικές εικόνες που μεταδίδουν οι τηλεοράσεις για τα  γεγονότα της Τυνησίας , της Αιγύπτου , της Υεμένης και αλλού και αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει;
 
Πολλοί αναλυτές θέλουν να μας πείσουν ότι οι φτωχοί, αδικημένοι πολίτες των χωρών επαναστάτησαν και θέλουν να ανατρέψουν τα αυταρχικά καθεστώτα που τους κυβερνούν εδώ και χρόνια. Υποστηρίζουν ότι οι λαοί επιτέλους αφυπνίζονται και διώχνουν τις διεφθαρμένες εξουσίες, η  Αμερική χάνει τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή κ. ά. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;.

Πρώτα απ’ όλα ο Αμερικανός Πρόεδρος με νηφαλιότητα και ηρεμία δήλωσε: «Ο λαός της Τυνησίας έδειξε θάρρος και αποφασιστικότητα». Επίσης ,η υπουργός Εξωτερικών κ. Κλίντον έσπευσε να δηλώσει ότι «ο αγώνας των Τυνησίων αποτελεί προειδοποίηση για τους ηγέτες της Μέσης Ανατολής». Δηλαδή καμία ανησυχία για τα αμερικανικά πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα.  Τι συμβαίνει λοιπόν;

Μετά τη Γεωργία, τη Σερβία, το Λίβανο ,την Ουκρανία τώρα η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Ιορδανία , η Υεμένη και άλλες. Όλες οι χώρες ακολουθούν συστηματικά τα ίδια βήματα λες και τις κατευθύνει ο ίδιος μαέστρος, αλλά και οι εξεγέρσεις των πολιτών έχουν  παρόμοια ονόματα – «Γιασεμί», «Κέδρος», «Τουλίπα» κτλ. ¨

Μήπως φέρουν την υπογραφή της National Endowment for Democracy που υπάγεται στις υπηρεσίες ασφάλειας της Αμερικής, και της «Ανοιχτής Κοινωνίας» (Open  Society Foundation)  του κ.  Σόρος;

Γιατί, από όσα βλέπουμε, ακολουθούν το πρότυπο της «Πορτοκαλί επανάστασης» με στόχο να προκαλέσουν χάος. Με τη δημιουργία χάους σε μια χώρα καταρρέει η οικονομία, εξαφανίζεται η συμμετοχή του κράτους στην οικονομική ζωή, ιδιωτικοποιούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις  και τρέχει το ΔΝΤ για να τη σώσει…..

Στόχος όλων αυτών που εμπνεύστηκαν τη θεωρία του οικονομικού χάους είναι να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι προσκείμενες στη Δύση ηγεσίες, η ελίτ που βρίσκεται δίπλα τους και οι λαοί να πεθάνουν από την πείνα.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Middle  East  Partnership  Initiative  εργάστηκε με όλες της τις δυνάμεις στη Μέση Ανατολή και τη Β.  Αφρική για να διαδώσει  το  μοντέλο της «αμερικανικής δημοκρατίας».  Ο αγώνας  για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας άλλαξε και απέκτησε ηπιότερη μορφή.

Η τότε υπουργός εξωτερικών κ. Ράις δήλωσε το 2005: «Θα αλλάξουν τα σύνορα 22 χωρών από το Μαρόκο μέχρι την Υεμένη». Αυτό σημαίνει ότι οι χώρες της περιοχής θα τεμαχιστούν σε μικρά κρατίδια που θα εξαρτώνται  και θα ελέγχονται πλήρως από το παγκόσμιο κεφάλαιο. Τα εθνικά κράτη θα αποτελούν μακριά ανάμνηση….

Μόνο η γονιδιακή μνήμη των λαών της ευρύτερης περιοχής, που έπεσαν θύματα των μεγάλων συμφερόντων από το 1900 μέχρι σήμερα , μπορεί να ανατρέψει αυτά τα σχέδια. Διαφορετικά…

http://www.elzoni.gr/html/ent/193/ent.6193.asp.

 
ΚΕΡΑΤΕΑ - ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ: ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ. ΩΣ ΠΟΤΕ;
News - Απόψεις
Κυριακή, 30 Ιανουάριος 2011 19:56

ΚΕΡΑΤΕΑ - ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ: ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ. ΩΣ ΠΟΤΕ;

Παρατηρώντας κανείς, με μία πιο ξεκάθαρη ματιά, όλα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας, αντιλαμβάνεται πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα γίνονται μεθοδικά και σε βάθος χρόνου. Το σχέδιο εκτελείται πιστά. Χωρίς διάθεση συνομωσιολογίας, απλά παρατηρώντας τα γεγονότα, βγαίνουν κάποια συμπεράσματα...



Τα προβλήματα στο κέντρο της Αθήνας που δημιουργούνται, όπως αυτό με τη Νομική, με θύματα εκμετάλλευσης τους μετανάστες, αλλά και στον Αγ. Παντελεήμονα με θύματα εκεί και τους μετανάστες αλλά και τους κατοίκους, δεν έχουν καμμία σχέση με τους ανθρώπους αυτούς. Είναι μία πολύ καλή αφορμή για εφαρμογή πολιτικών, δυσάρεστων για τους πολίτες, αλλά "αναγκαίων" με την τρομοκρατία που ασκείται μέσα από τα ΜΜΕ. Το ανθρώπινο ενδιαφέρον είναι επίπλαστο και επιφανειακό. Το έχουμε ξαναπεί, πως οι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα, θύματα πολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων.



Το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται και ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από σοβαρά θέματα της καθημερινότητας, εξυπηρετούν θαυμάσια το πολιτικό κατεστημένο. Βρίσκουν την ευκαιρία οι πολιτικοί να κάνουν και πολιτική εντυπώσεων (πρόσφατο παράδειγμα οι ολονύκτιες διαβουλεύσεις των κ.κ. Ραγκούση και Παπουτσή με τους εμπλεκόμενους στο θέμα της Νομικής, το διάγγελμα Πεταλωτή στις 5:30 το πρωί, μετά το "αίσιο" τέλος της υπόθεσης, οι ανακοινώσεις της αστυνομίας περί ασύλου) και φυσικά να περνούν την ίδια ώρα, "απαρατήρητα και κρυφά" από τους πολίτες, μέτρα που υποβαθμίζουν όλο και περισσότερο τη ζωή όλων μας.



Όλες αυτές οι αναταραχές, σε συγκεκριμένες περιοχές, έχουν ως σκοπό και την οικονομική υποβάθμιση τους, με αποτέλεσμα τη σταδιακή εγκατάληψή τους από τους κατοίκους και μικροεπιχειρηματίες και την εξαγορά, σε εξευτελιστικές τιμές, των ιδιοκτησιών τους από όλους αυτούς τους μεγάλους, που ποτέ δε χορταίνουν. Μην εκπλαγούμε αν σε λίγο καιρό ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα στην Αθήνα ανήκουν σε τράπεζες ή μεγαλοεπιχειρηματίες. Tότε θα αποκατασταθεί και η "τάξη", όπως την αντιλαμβάνονται και επιθυμούν οι Πρετεντέρηδες και οι Παπαχελάδες. Τότε η αστυνομία δεν θα επιθυμεί ειρηνική λύση και δεν θα συστήνει αυτοσυγκράτηση (άσχετα αν σε άλλες περιπτώσεις λειτουργεί εντελώς διαφορετικά, βλέπε Κερατέα). Η επέμβαση θα είναι άμεση, σκληρή και φυσικά τα ΜΜΕ θα φροντίσουν κανείς να μη μάθει τίποτα.



Κάτι παρόμοιο συμβαίνει εδώ και χρόνια στην Κερατέα και σε ολόκληρη τη Λαυρεωτική. Ένα εργοστάσιο της ΔΕΗ, κατασκευασμένο σε καταπατημένες εκτάσεις και σε μια περιοχή που αντί να είναι πόλος έλξης για όλους τους πολίτες, λόγω της φυσικής της ομορφιάς και των αρχαιολογικών χώρων που την περιβάλλουν, έχει εξελιχθεί σε μια χρόνια πηγή μόλυνσης για το Λαύριο και τους γύρω οικισμούς, συγκεντρώνοντας και άλλες ρυπογόνες βιομηχανίες (ΧΥΜΑ π.χ.). Εξυπηρετείται το Λεκανοπέδιο με μόνο αντισταθμιστικό για την περιοχή τη μόλύνση του περιβάλλοντος, την υποβάθμιση του τρόπου ζωής και την καταπάτηση ιδιοκτησιών.


Και δεν είναι μόνο αυτό...


Από τις αρχές του 2000 και μετά ακόμα περισσότερα δεινά δρομολογήθηκαν, για τους πολίτες αυτού του τόπου. Η απαξίωση της γης με τον χαρακτηρισμό ολόκληρης σχεδόν της Λαυρεωτικής ως ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ και με την ένταξη των ιδιοκτησιών στο καθεστώς των ΟΡΕΙΝΩΝ ΟΓΚΩΝ, η γη έχασε την όποια αξία είχε. Παρ' όλα αυτά, δεχτήκαμε αυτό που αποφασίστηκε. Ένα τεράστιο δίκτυο πυλώνων υψηλής τάσης ηλεκτρικού ρεύματος που εξυπηρετεί το λεκανοπέδιο, δεσμεύει κι άλλες εκτάσεις, επιβαρύνει την υγεία των πολιτών, περνώντας ακόμα και από κατοικημένες περιοχές. Πρέπει όμως να διευκολύνουμε τα 5.000.000 συμπολίτες μας. Ας γίνει κι αυτό.



Το 2003 έρχεται ως δώρο για την προσφορά αυτής της περιοχής και ο ΧΥΤΑ και μάλιστα σε περιοχή προστατευόμενη από νόμους του κράτους. Περιοχή που δεν ανταποκρίνεται στα επιστημονικά κριτήρια. Σύμβολο της σύγχρονης και πράσινης ανάπτυξης, έρχεται να δώσει μία ώθηση στην ήδη υποβαθμισμένη περιοχή, "φέρνοντας όλα τα εκείνα τα καλά που οι συμπολίτες μας στη Δυτική Αττική απολαμβάνουν: ΔΙΟΞΙΝΕΣ, ΜΟΛΥΝΣΗ, ΜΑΦΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κλπ."


Εφαρμόζοντας ξανά τις ίδιες μεθόδους (αγνόηση των νόμων και των "ανεξάρτητων" επιστημόνων, καταπάτηση ιδιοκτησιών) αποφάσισαν και διέταξαν. Ο κ. Σουφλιάς μάλιστα, υποβάθμισε ακόμα περισσότερο τη νοημοσύνη μας, απαγορεύοντας σε αυτή την περιοχή κάθε δραστηριότητα εκτός από "ποδηλατικές διαδρομές και δημιουργία ΧΥΤΑ."


Το τελευταίο κομμάτι στο παζλ είναι και η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στο Πάνειον Όρος, από την Ελληνική Τεχνοδομική "Άνεμος" Α.Ε. , θυγατρική κατά 83% της ΕΛΛΑΚΤΩΡ...


Σε μια περιοχή που καίγεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι, αναδασωτέα (στο ΣΚΑΪ την ξέρουν καλά), το ελληνικό κράτος και οι υπηρεσίες του, χαρίζουν και αυτό το κομμάτι γης στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Χωρίς διαβούλευση με την τοπική κοινωνία, για άλλη μια φορά, μας επιβάλλουν ένα έργο που το μόνο σίγουρο είναι πως θα εξυπηρετήσει τον ανάδοχό του και κανέναν άλλο.


Την έγκριση των περιβαλλοντικών όρων υπογράφει ο τέως "δοτός" περιφερειάρχης και νυν "δοτός" γενικός γραμματέας αποκεντρωμένης διοίκησης κ. Ηλίας Λιακόπουλος...



Διαβάστε το έγγραφο της περιφέρειας και θα διαπιστώσετε πως ενώ το έγγραφο κοινοποιείται σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, στους δύο που είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (δήμος Καλυβίων και δήμος Κερατέας) δεν έφτασε ποτέ...







 
Οι επίκαιρες προφητείες του γέροντα Παΐσιου
News - Απόψεις
Κυριακή, 30 Ιανουάριος 2011 14:10

Οι επίκαιρες προφητείες του γέροντα Παΐσιου


Είκοσι χρόνια πριν δεν είχαν ουδεμία βάση. Και όμως ο Γέροντας Παΐσιος... που κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994 και αναπαύεται στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, κατέγραψε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες για τη σημερινή εποχή προφητείες.

Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, γνωστός από όλους σχεδόν τους Έλληνες, πολιτικούς, στρατιωτικούς, λαϊκούς, Μοναχούς, Ιερείς, Επισκόπους και αυτόν τον ίδιο τον Πατριάρχη, είχε κατά καιρούς μιλήσει σε πολλούς ανθρώπους για ό,τι βλέπουμε σήμερα στο Αιγαίο και για ό,τι θα δούμε σύντομα!

Πολλές από αυτές τις αποκαλύψεις και προφητείες που προείπε ο Γέροντας Παΐσιος εμπεριέχονται στο βιβλίο του Επισμηναγού ε.α. Νικολάου Ζουρνατζόγλου «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924 – 1994».

Συγκεκριμένα θα αναφέρουμε μερικά εξόχως αποκαλυπτικά σημεία, που αφορούν τις σχέσεις με την αμετανόητη Τουρκία, η οποία όπως γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ήδη από τον Άγιο Κοσμά τον Αίτωλο θα μας επιτεθεί ύπουλα ως τα «Εξαμίλια».

Ο Γέρων Παΐσιος για Τουρκία, Πόλη, Αιγαίο

- «Οι Τούρκοι τα κόλλυβα τα έχουν στη μέση τους. Θα πάθουν μεγάλο κακό. Τότε θα επέμβη από πάνω ο Ρώσος και θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του Αγίου Κοσμά. Οι μεγάλοι θα φροντίσουν… Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες πρέπει να τη φυλάξουν. Και, έτσι, ο Θεός θα τη χαρίσει σε μας. Θα μας βοηθήσει ο Θεός, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι»… σελ. 410

- «Η Τουρκία θα διαλυθεί και, μάλιστα, θα τη διαλύσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι» Μάρτιος 1994, σελ. 412

- «Οι Τούρκοι έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους» 1991, σελ. 413

- «Άντε, άντε, δε θα είμαι να σε καμαρώσω στην προέλαση, όταν θα προελαύνει ο ελληνικός στρατός για την Κωνσταντινούπολη» 1992, προς Αξκο της Π.Α., σελ. 413

- «Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε δίκιο που είπε για τα «Εξαμίλια», διότι τα «Εξαμίλια» δεν είναι ούτε χωριά, ούτε πόλεις, αλλά είναι τα έξι ναυτικά μίλια, η ζώνη των έξι μιλίων που περιβάλλει τα παράλια της Ελλάδας και κάθε νησί μας. «Εξαμίλι» είναι κάθε σημείο που απέχει έξι μίλια από τις ακτές της Ελλάδας, χερσαίες ή νησιωτικές. Εκεί, λοιπόν, θα γίνει εκείνο που είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» σελ. 417

- «Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φθάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά, αυτό δε θα γίνει από εμάς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Το «Εξαμίλι» θα είναι η αρχή του τέλους…..Μετά θα αρχίσουν όλα τα γεγονότα, που θα καταλήξουν στο να πάρουμε την Πόλη…. Την Πόλη θα μας τη δώσουν….. Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή, οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι, τελικά, θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά θα την πάρουμε εμείς…… Θα αναγκασθούν να μας τη δώσουν…» σελ. 417 - 418

- Οι Τούρκοι «θα καταστραφούν. Θα σβήσουν από το χάρτη, διότι είναι ένα έθνος, το οποίο δεν προέκυψε από την ευλογία του Θεού. Από τους Τούρκους το 1/3 θα πάει από όπου ξεκίνησαν, στα βάθη της Τουρκίας, το 1/3 θα σωθεί, διότι θα έχει εκχριστιανισθεί και το τελευταίο 1/3 θα σκοτωθεί στον πόλεμο αυτόν….» σελ. 418-419 σ.σ. πρόκειται για την γνωστή Προφητεία του Αγίου Κοσμά.

- «Δεν ήθελα τίποτα άλλο. Να με κρατούσε ο Θεός ακόμη λίγα χρόνια στη ζωή, για να έβλεπα την πατρίδα μου μεγαλωμένη. Θα μεγαλώσει…» σελ. 419

- «Η Τουρκία θα διαμελισθεί. Ο διαμελισμός αυτός σίγουρα μας ικανοποιεί και μας συμφέρει ως κράτος. Έτσι θ΄ απελευθερωθούν τα χωριά μας, οι αλύτρωτες πατρίδες. Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική. Θα ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία» σελ. 422

- «Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3-4 κομμάτια. Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφή μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν, όχι τώρα, αλλά σύντομα, όταν θα πάψει αυτή γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θα αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης, θα γίνονται επάνω στη γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω (εννοούσε τους Κρυπτοχριστιανούς)….Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός» σελ. 431

- «Οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι θα μας παραχωρήσουν την Κωνσταντινούπολη. Όχι γιατί μας αγαπάνε, αλλά γιατί αυτό θα συμπλέει με τα συμφέροντά τους» σελ. 432

- Οι Τούρκοι «θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Ελλάδα, που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα. Και επειδή θα κρατήσει αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, “θα πούμε το ψωμί ψωμάκι”» σελ. 434 και άλλη φορά έλεγε … «Να έχετε ένα κτηματάκι και λίγο να το καλλιεργήτε. Κοντά σε σας, θα βοηθήσετε και κάποιον που δε θα έχει» σελ. 436

- «Όταν ακούσεις στην τηλεόραση να γίνεται θέμα για τα μίλια, για την επέκταση των μιλίων (της αιγιαλίτιδας ζώνης) από 6 σε 12 μίλια, τότε από πίσω έρχεται ο πόλεμος. Ακολουθεί….Μετά την πρόκληση των Τούρκων, θα κατεβούν οι Ρώσοι στα Στενά. Όχι για να βοηθήσουν εμάς. Αυτοί θα έχουν άλλα συμφέροντα. Αλλά, χωρίς να το θέλουν, θα βοηθάνε εμάς. Τότε, οι Τούρκοι για να υπερασπισθούν τα Στενά, που είναι στρατηγικής σημασίας, θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα. Παράλληλα δε, θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη. Όμως, θα δουν τότε τα άλλα κράτη της Ευρώπης, συγκεκριμένα η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα έξι – εφτά κράτη της ΕΟΚ, ότι η Ρωσία θα αρπάξει μέρη, οπότε θα πουν: “Δεν πάμε κι εμείς εκεί πέρα, μήπως πάρουμε κανένα κομμάτι;” Όλοι, όμως θα κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος. Έτσι θα μπουν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο…..Θα βγάλει η (ελληνική) κυβέρνηση απόφαση να μη στείλη στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί , όποιος πάρει μέρος σ΄ αυτόν τον πόλεμο (εν. τον ευρωπαϊκό), χάθηκε…»… 434

- «Οι Τούρκοι θα μας χτυπήσουν, αλλά η Ελλάδα δε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Δε θα περάσει πολύς καιρός μετά την επίθεση των Τούρκων στη χώρα μας και τότε οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν. Όπως ένα φύλλο χαρτί που το χτυπάς και διαλύεται, έτσι και οι Τούρκοι θα διαλυθούν. Το 1/3 από αυτούς θα σκοτωθεί, το 1/3 θα εκχριστιανισθούν και το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά. Η χρησιμοποίηση των νερών του Ευφράτη για αρδευτικά έργα από τους Τούρκους θα είναι μια προειδοποίηση ότι άρχισε η προετοιμασία του μεγάλου πολέμου που θα ακολουθήση» 1991, σελ. 439

- «Μετά τη διάλυση της Τουρκίας, η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι τον Περσικό Κόλπο και θα σταματήσουν τα στρατεύματά της έξω από την Ιερουσαλήμ. Τότε οι δυτικές δυνάμεις θα δώσουν προθεσμία στους Ρώσους για να αποσύρουν από τα μέρη αυτά τα στρατεύματά τους, τόσο χρόνο όσο χρειάζεται για να γίνουν τα λάχανα, δηλαδή 6 μήνες. Η Ρωσία, όμως, δε θα αποσύρει τις δυνάμεις της. Και τότε οι δυτικές δυνάμεις θα αρχίσουν να συγκεντρώνουν στρατεύματα, για να επιτεθούν στους Ρώσους. Ο Πόλεμος που θα ξεσπάσει θα είναι Παγκόσμιος και θα έχει ως συνέπεια να χάσουν οι Ρώσοι. Θα ακολουθήσει μεγάλη σφαγή. Οι μεγαλουπόλεις θα γίνουν παραγκουπόλεις. Εμείς, οι Έλληνες, δεν θα συμμετάσχουμε στον παγκόσμιο πόλεμο.» σελ. 440 - 441

- «Η διοίκηση της Πόλης , από μας, θα είναι και στρατιωτική και πολιτική»!!! 1991, σελ. 435

- «Εσύ (είπε σε νεαρό φοιτητή του Πολυτεχνείου Ξάνθης), σαν πολιτικός μηχανικός, θα συμβάλεις στην ανοικοδόμηση της Πόλης, γιατί η Πόλη θα ανοικοδομηθεί από την αρχή» σελ. 435

Όπως τα κατέγραψε ο Νικ. Ζουρνατζόγλου στο βιβλίο του.

πηγή: trelokouneli
 


Σελίδα 196 από 199
"Όλα για Σένα" | Νέο single και video clip από τους ΜΟΡΤΕΣ!!
  "Όλα για Σένα" | Νέο single και video clip από τους ΜΟΡΤΕΣ!!    Παντρεύοντας την ...

Ξανά μαζί Brad Pitt και η Jennifer Aniston;
Ξανά μαζί Brad Pitt και η Jennifer Aniston;
Ξανά μαζί Brad Pitt και η Jennifer Aniston; Το 2005, ο Brad Pitt και η Jennifer Aniston αποφάσισαν να χωρίσουν, έπειτα από πέντε χρόνια έγγαμου βίου.  ...

ATTICANEWS.GR στο Facebook

Powered by Jasper Roberts - Blog
Διαφήμιση
Διαφήμιση